Categorie archief: Uncategorized

Er valt veel te lezen over het conflict in Syrie. De deskundigen op de media tuimelen over elkaar heen om hun woordje te doen en ons uit te leggen wat er nu eigenlijk echt aan de hand is. Ik neem alles maar met een korreltje zout, want ik vermoed dat zij helemaal niet weten wat er speelt. Een ding is volgens mij echter wel bijna zeker, het is de betrokken partijen in dit conflict uiteindelijk niet te doen om ethiek of morele scherpslijperij. Het gaat deze landen, Nederland incluis, alleen maar om economische gewin. Direct of indirect. Als je de werkelijke, achterliggende motieven wilt kennen dan moet je de geldstromen volgen. Er is een mondiale economische elite die spijkerhard en totaal liefdeloos zijn eigen economisch belang nastreeft. Dit, min of meer, ten koste van de overgrote meerderheid van de wereldbevolking. Het zal wel niet een echte samenzwering zijn, maar het effect van de invloed van deze wrede en vaak zeer kortzichtige economische elite is hetzelfde. Wij, de arme sodemieters van deze aarde, worden zoet gehouden met brood en spelen (Prijzenoorlog tussen de supermarkten, snelle auto’s, mooie vrouwen, TV, facebook, I-phones, tablets en alles wat dies meer zij) en de economische elite wordt sluipenderwijs steeds machtiger en rijker. Hebben de jongere mensen hier op OBA zich ooit wel eens echt verdiept in de theorieën van Karl Marx. Ik denk het niet echt, want deze man is zo effectief gedemoniseerd door het “vrije” westen, dat alleen al het noemen van zijn naam je imago bezoedelt en je integriteit in een kwaad daglicht stelt. Karl Marx heeft een heleboel onzin geschreven. Onder meer een waanzinnige sociale utopie. Maar op economisch gebied was hij in mijn ogen echt baanbrekend. Hij voorspelde de extreme, buitennissige bundeling van bezit en macht in de handen van enkelen. En als je een beetje verstand hebt van de geschiedenis dan weet je dat zo’n proces niet erg lang goed kan gaan. Volgens mij zijn de eerste tekenen, die de aanstaande totale materiële teloorgang van de westerse beschaving aankondigen, al duidelijk te zien. Ik vind dat niet zo heel erg, mits een en ander maar geleidelijk en zonder al teveel “lijden” verloopt. Op intellectueel gebied kan het alleen maar beter worden, denk ik. Maar eerst moeten we door het tranendal van deze neoliberale, intellectuele barbarij heen. Wat ons zal resten is nederigheid, soberheid, inzicht en schaamte.
Okay, ik geef het toe, ik zeg ook maar wat, maar het zou zo maar kunnen! Toch?

Nota bene op dat rare Facebook had ik een discussie met mijn oudste dochter over een artikel van Chris Chambers dat hij op 28-08-2013 in “The Guardian” plaatste. Mijn dochter vond Manning en Snowden toch wel een beetje de helden van deze tijd, eigenlijk. Zij weerstaan de gramschap van de grote mogendheden.
Het gaat met name om de laatste alinea van het artikel die ik hieronder integraal weergeef:

“We ignore this evidence at our peril. Psychology forewarns us that a future of universal surveillance will be a world bereft of anything sufficiently interesting to spy on – a beige authoritarian landscape in which we lose the ability to relax, innovate, or take risks. A world in which the definition of “appropriate” thought and behaviour becomes so narrow that even the most pedantic norm violations are met with exclusion or punishment. A world in which we may even surrender our very last line of defence – the ability to look back and ask: Why did we do this to ourselves?”.

Mijn eigen reactie volgt hieronder:

“Nu ben ik bang dat de heren Manning en Snowden wellicht niet geheel uit ideologische motieven handelden. Er wordt gezegd dat er ook sprake is van frustratie, rancune en gekwetstheid. Maar hoe het ook zij, zij zijn wel naar voren getreden en hebben wel een dappere daad verricht door het somtijds infame handelen van de grootmachten bloot te leggen. Uiteraard zijn de huidige machthebbers niet blij met de openbaringen van Manning en Snowden. Het hele machtsapparaat van het Westen met de Verenigde Staten voorop, is er voor bedoeld om economische belangen te verdedigen. Het is nog altijd de economische elite van het bedrijfsleven die overal de politiek aanstuurt. Het zal duidelijk zijn dat ter bescherming van geld, macht en aanzien de ethische factor slechts een rol van ondergeschikt belang speelt. Vroeger hadden wij in Nederland de koopman en de dominee. De koopman stal van de zwakkeren en de dominee verzon de ethische (vaak religieuze) smoesjes die het vulgus moesten overtuigen dat het niet anders kon. Wat dat betreft is er nog niets verandert. De VVD spreekt van losers en winners. Als je zwak bent dank je dat aan je eigen inertie en luiheid en ben je ethisch sterk onder de maat. Als je sterk bent tooi je jezelf met de lauwerkrans van de winnaar en noem je jezelf de keihard werkende kurk waar Nederland op moet drijven. Ook in ons land is naar mijn mening steeds minder sprake van een liefdevolle samenleving. Het bedrijfsleven en de hun sympathieke politieke stromingen streven naar een Amerikaans model. Dat eindigt uiteindelijk in een prevalentie van het adagium van “Het recht van de sterkste”. Een theorie van Herbert Spencer uit de donkere dagen van het keiharde uitbuitingskapitalisme van de 19de eeuw. Tegenwoordig staat de economische elite een veel genuanceerder apparaat ten dienste in de vorm van geraffineerde marketeers, gehaaide bestuurskundigen en sluwe communicatiedeskundigen. Samen zorgen zij er, met behulp van de moderne media, voor dat wij sluipenderwijs een lifestyle adopteren die gunstig is voor hun economische positie. Het vervelende van hersenspoeling is dat je het niet in de gaten hebt als het gebeurt. Daarom kunnen mensen ook volstrekt onwezenlijk reageren als je ze op dit fenomeen wijst. En laten we wel wezen, voor de meeste mensen is het geen probleem. Die leven in een voor hen gunstige materiele wereld van relatieve luxe en overvloed. Retrospectief, in dit geval kijkend naar de geschiedenis van de oudheid, waren de romeinse machthebbers er ook al achter. Wij noemen dit historische fenomeen “Brood en Spelen”. Ik vind het belangrijk dat je als lid van een samenleving kritisch blijft naar die samenleving. Leitmotiv daarbij dient te zijn “de Liefde”, de medemenselijkheid, de empathie die nodig is om, desnoods volstrekt belangeloos en misschien wel met het brengen van grote offers, het lijden van de (zwakkere) medemens te minimaliseren enmogelijk wel te laten verdwijnen. Als je jezelf opsluit in je eigen microwereld en als je je neerlegt bij je eigen onmacht om iets aan het onrecht in die grote wrede buitenwereld te doen, ben je volgens mij op de verkeerde weg. Volgens mij is de individuele mens sterker dan hij denkt!!!

Helaas leven we in een tijd die bovengenoemde levenshouding als luchtfietserij en destructief idealisme betitelt (kijk, daar heb je die dominee weer!!). In een tijd waar een kritische houding door de mainstream als zinloos gemopper wordt afgedaan (want wie wil nou in deze hippe digitale tijd als mopperaar te boek staan?) en waar goede bedoelingen worden doodgeslagen door voorspelbare jij-bakken van totaal niet betrokken mensen. die meteen vragen wat jij zo al hebt gedaan, terwijl zij zelf nog nooit op de gedachte zijn gekomen om überhaupt iets anders te doen dan meedrijven op de golven van veilig conformisme en glimmende middelmatigheid”.

Nb. De laatste alinea is het resultaat van frustratie over het gegeven dat in mijn omgeving niemand de urgentie voor het oplossen van bepaalde problemen wil begrijpen. Maar dat is mijn eigen probleem en mijn gezeur heeft dan ook een hoog Bor-de-Wolfgehalte.

De muziek van Grieg omlijst en geeft uitdrukking aan de sfeer die Noorwegen bij mij oproept. Noorwegen is in mijn perceptie het mooiste land van alle landen die ik ooit bezocht. En dat zijn zo’n beetje alle landen van Europa. En als extra toegift is de gemiddelde Noor rustig, niet erg spraakzaam en voorkomend in zijn benadering van toeristen. Wat wil je nog meer. Een prima vakantieland, tenzij je, net als de meeste Nederlanders, een mooiweerfetisjist bent. Want dan heb je er niets te zoeken.

Gisterenavond zag ik Zomergasten met een zekere Daan Roosegaarde, kunstenaar, entrepreneur en ontwerper, zoals hij in de VPROgids omschreven wordt. Ik vond dat Daan prachtige ideeën had als het gaat om een “Nieuwe Wereld”. Jammer genoeg vond ik de hele avond sterven in schoonheid. In mijn ogen werd er te zweverig gepraat en was het arti-fartigehalte weer erg hoog. Waarom geen duidelijke uitleg over hoe in de ogen van Daan een echte Nieuwe Wereld er uit zou moeten zien. Een uitleg met solide analyses en onversneden robuuste ideeën. Ik vond de houding van Daan ook niet overal even echt overkomen, maar dat is een puur subjectieve perceptie. Samen met de Rotterdammers zou ik willen zeggen: “Niet lullen, maar poetsen”. Het bleef mij allemaal te onbestemd en te vaag.
Er komt een Nieuwe Wereld aan, zoveel is wel zeker, maar de mensen die deze wereld vorm moeten geven moeten wel duidelijk zijn, met wereldomvattende uitgewerkte plannen en zo! Ik bedoel maar!
Kernbegrippen in willekeurige volgorde zijn:

-Zelfvoorzienendheid
-Creativiteit
-De mens als doel en niet als middel
-Uitschakeling van macht
-Verandering door voortschrijdend inzicht die wordt verkregen door goed onderwijs en zoveel mogelijk objectieve informatie
-Kunst en wetenschap als “Leitmotiv” voor elke vorm van samenleving
-Optimaal gebruik van de moderne techniek op de weg naar een zo groot mogelijke zelfvoorzienendheid
-Economie gebaseerd op delen, kleinschaligheid, zelfvoorziening en op duurzaamheid
-rust in de tent. Geen krankzinnige ziekmakende stress, maar een harmonieuze, vredebrengende en evenwichtige levenshouding.

Duidelijk zal zijn dat het werken aan een nieuwe wereld uitgewerkte en totaal nieuwe revolutionaire langetermijn visies vereist op het gebied van o.m. onderwijs, infrastructuur, landschapsindeling, economische structuur en democratisch bestuur.
Hierbij dient dan natuurlijk wel de paradox tussen een ideale wereld d.w.z. een wereld met zo min mogelijk “lijden” en de huidige wereld van de loeiende driftmotoren van de evolutionair verkregen psychische erfenis in ogenschouw genomen te worden. Het is de vraag of de mens in staat zal zijn de irrationele destructieve emoties, dewelke voortkomen uit de existentiële angst voor de dood en die nu de meerderheid van de wereldbevolking in zijn wurgende greep houdt, weet te overwinnen door de optimalisering van de functie van zijn neocortex. Kan de mens dat niet dan zie ik een lijdensweg in het verschiet. Is hij er echter wel toe in staat, dan kan hij onze planeet in een paradijs veranderen.
Alles hangt af van voortschrijdend inzicht. Veranderingen die van bovenaf worden afgedwongen zijn uiteraard tot mislukking gedoemd en behoren bij de oude wereld die we nou net proberen achter ons te laten.
Momenteel kan ik alleen maar hopen dat steeds meer mensen tot het inzicht geraken dat de dominantie van het huidige nihilistische en destructieve neoliberalisme een doodlopende weg betekent. Een echte martelgang die het “lijden” op termijn alleen maar groter maakt op deze wereld.

Ja, een prachtig artikel, waarmee Marcel van Dam een realistisch beeld geeft van een aantal, in zijn ogen negatieve, ontwikkelingen die de afgelopen laatste vijftig jaar hebben geleid tot de samenleving waarin we nu moeten leven. Maar wat zijn nu de dieper liggende motieven onder die genoemde tien ontwikkelingen?

Vanaf de tijd dat de mens langzaam tot zelfbewustzijn kwam ging hij steeds beter beseffen dat hij een actor was in een toestand van voortdurende schaarste. De mens werd zich bewust van het feit dat hij een loeiende motor in zich bergt die hem voortstuwt langs de weg des levens. Die motor is de generator van een tomeloze energie dewelke de mens absoluut benodigt om de soort waartoe hij behoort te continueren. En zo ontwikkelt het biologische organisme dat zich mens noemt zich langs evolutionaire lijnen, net als alle andere, niet met zelfbewustzijn toegeruste organismen. Het geheel is onderhevig aan een uitzonderlijk vitale drift die langs de lineaire tijdlijn naar voren jaagt en alles in dit universum beheerst. Misschien wel een heel klein beetje te vergelijken met het “élan vital” van Henry Bergson. Een tomeloze drift die ten strijde trekt tegen de eeuwige enertie en het toeval van dit ruimte-tijdcontinuüm. Dit laatste gaat mij dan al weer veel te ver. De religieus/mystieke implicaties van deze redenering werp ik in het volste vertrouwen ver van mij!
Hoe het ook zij, de menselijke soort ontwikkelt zich in wisselwerking met zijn natuurlijke omgeving. In die evolutionaire ontwikkeling zijn een aantal factoren onontbeerlijk gebleken, te weten: de verzorgende factor (altruisme etc.), de factor “strijd” (concurrentie etc.) en de factor “samenwerken” (delen etc.).
Belangrijk wetenschappelijk werk werd hier verricht door Frans de Waal, met name zijn onderzoek binnen primatengemeenschappen naar conflictoplossing, verzoening, empathie en de evolutie van de moraliteit). Alle onderzoeksresultaten in deze staan open voor falcificatie en wetenschappelijke toetsing.

Nu terug naar onze samenleving. De belangrijkste ontwikkeling van de laatste vijftig jaar binnen onze westerse samenleving is de toenemende nadruk op de “strijd”. De pioniersgeest in de VS, het daaruit voortvloeiende economische model en de economische afhankelijkheid van Europa van de VS na de Tweede Wereldoorlog heeft er voor gezorgd dat wij ( en dan vooral de plaatselijke economische elite) meer en meer in de Amerikaanse “Way of Life” zijn gaan geloven. Het vooral de laatste dertig jaar aan invloed winnende neoliberalisme legt de nadruk vooral op de niets en niemand ontziende “strijd” van de een tegen de ander, die snoeiharde concurrentie die zo eigen is aan het vrijemarktdenken. Het walhalla van de egoïstische en zich oppermachtig wanende sterke mens die zich een weg kapt door de jungle van het menselijk bestaan met behulp van zijn hebzucht, machtswellust en bedrog. Zijn letterlijke  wapens zijn de zgn. marketingtools, waarmede hij een commerciële wereld van illusie en bedrog creëert (“De trendy Lifestyle”) en hij sluipenderwijs de zwakke consument hersenspoelt waardoor deze verwordt tot een beklagenswaardige, kritiekloze verslaafde, die tot niets beters in staat is dan het wezenloos consummeren van wat hem wordt op zo’n perfide en verleidelijke wijze wordt voorgezet. Slechts weinigen weten aan de destructieve klauwen van deze commerciële perversie te ontsnappen.
Wat hier speelt is een evolutionair mechanisme. Het is de dynamiek van de angst. Het is de reflex die in ons reptielenbrein huist en die wij angst noemen. De existentiële angst voor de dood. De angst die zich openbaart in de vlucht-vechtreflex, De angst die zich openbaart in het buitenpropotioneel en dwangmatig verzamelen van aardse goederen. De angst die ten grondslag ligt aan het willen overcompenseren van onze onlustgevoelens. De angst die, zo gauw de gelegenheid zich voordoet, zich uit in schier pathologische materiële en egoïstische onmatigheid.
Echter, onlosmakelijk verbonden aan deze “primitieve” archaïsche reflexen is de van veel recentere tijden afkomstige ontwikkeling van de menselijke neocortex. (“De neocortex (Grieks: ????, néos=nieuw, Latijn: cortex=schors) is een deel van de hersenen dat bij zoogdieren voorkomt. Het bestaat uit de bovenste laag (2-4 mm dik) van de twee hersenhelften. De neocortex maakt deel uit van de cortex cerebri en is betrokken bij de hogere functies, zoals zintuigelijke waarneming, bewuste bewegingen en (bij mensen) redeneren, abstract denken en taal. De grijze stof bestaat uit cellichamen van neuronen en gliacellen, de witte stof uit zenuwuitlopers of axonen die met een myelinelaag zijn bedekt. Evolutionair gezien is de neocortex, overeenkomstig zijn naam het nieuwste deel van de cortex cerebri “).
Het verstand kan gebruikt worden om weerstand te bieden aan die oeroude reflexen, met name daar waar het verstand ons vertelt dat de werking van die oeroude reflexen contraproductief wordt bij het proces dat de mens als soort in stand moet houden. Het ware derhalve eigenlijk helemaal geen onzinnige zaak om eens goed na te denken over een weg naar een samenleving die niet slechts gebaseerd wordt op “strijd”, maar die zich, nevenschikkend, ook wil baseren op “delen” en op “altruisme”. Het is met name Kropotkin die hiernaar uitgebreid en integer wetenschappelijk onderzoek heeft gedaan maar die door de opkomst van het agressieve communisme en het voortwoekeren van het keiharde kapitalisme de mond werd gesnoerd.
En zo komen we weer bij Marcel van Dam terecht die in feite een lans breekt voor het verstand en die het ongetemperd voortwoekeren van oeroude contraproductieve reflexen zoals deze tot uitdrukking komen in het destructieve en nihilistische neoliberalisme, veroordeelt.

Grinderman gaat weer tekeer. Nick Cave schreeuwt het uit. Evolutiebiologen begrijpen precies waar hij het over heeft.

“No Pussy Blues”

“My face is finished, my body’s gone.
And I can’t help but think standin’ up here
in all this applause and gazin’ down
at all the young and the beautiful.
With their questioning eyes.
That I must above all things love myself.

I saw a girl in the crowd,
I ran over I shouted out,
I asked if I could take her out,
But she said that she didn’t want to.

I changed the sheets on my bed,
I combed the hairs across my head,
I sucked in my gut and still she said
That she just didn’t want to.

I read her Eliot, read her Yeats,
I tried my best to stay up late,
I fixed the hinges on her gate,
But still she just never wanted to.

I bought her a dozen snow-white doves,
I did her dishes in rubber gloves,
I called her Honeybee, I called her Love,
But she just still didn’t want to.
She just never wants to.
Dammit!

I sent her every type of flower,
I played her guitar by the hour,
I patted her revolting little chihuahua,
But still she just didn’t want to.

I wrote a song with a hundred lines,
I picked a bunch of dandelions,
I walked her through the trembling pines,
But she just even then didn’t want to.
She just never wants to.

I thought I’d try another tack,
I drank a litre of cognac,
I threw her down upon her back,
But she just laughed and said
that she just didn’t want to.

I thought I’d have another go,
I called her mah little O,
I felt like Marcel Marceau
must feel when she said
that she just never wanted to.
She just didn’t want to.

I got the no pussy blues.
I got the no pussy blues.

I got the no pussy blues.

I got the no pussy blues.
I got the no pussy blues.
I got the no pussy blues.
I got the no pussy blues”

Maar zelf zit ik ook niet stil. Ik ga maar weer eens bloggen. De winter komt er aan! En gedichten maken op een andere manier. Meer direct uit het hart.
Eerste gedicht:

“Ben ik dat ?

Ik moet nu even loslaten
en drijven naar kamers vol liefde
naar ruimten waar ik de held ben
dat men zegt: zie je hem
zie je zijn spieren,
zijn mooie gezicht
weet je dat hij rijk is?
heel erg rijk
Ik wil even in die kamers zijn
even van al die aandacht genieten

en handen zullen mij daar strelen
ik zal mijn doel bereiken

terwijl ik zeker weet dat het niet zo is
dat ik met rare benen en een lelijk hoofd
weerstand moet bieden aan sombere verlokkingen
dat ik moet huilen en dat ik dat huilen moet verpakken in een liedje
dat ik dan stilletjes voor me uit neurie
“hij is eigenlijk niets maar hij is wel vrolijk
hij zit ons niet in de weg”.

Dit blog lijkt chaotisch maar is het niet.

Vanmiddag fietsen en indrukken opdoen van een nazomermiddag. Vanaf nu is alles mogelijk!

Donkere wolken pakken zich samen!

Het is misschien wel goed om, nu we ons mogelijk aan de vooravond van een immens gewapend conflict bevinden, nog eens na te denken over de belangrijkste “ins and outs” van het leven. Het is niet ondenkbaar dat mijn volk weer geconfronteerd gaat worden met niets ontziend geweld en alles overstijgende wreedheid. Ik houd mijn hart vast! Hieronder volgt een gedicht dat door mij werd geschreven opdat wij nooit vergeten!!!

Bezoek aan Auschwitz en Dachau.

Toch kan ik het nog niet geloven
al heb ik het zelf gezien,
die Auschwitz-Dachau’s dodenhoven
en de duivel bovendien.

Het kruipt waar het niet gaan kan,
onschuldig bloed besmet,
de wreedheid van de satan,
in de historie bijgezet.

Ontworstel mij aan het slechte!
Toon mij de nieuwe zon.
Want ik wil niet langer vechten,
door te doen wat ik nooit kon.

Ik wil in liefde baden.
In de hemel wil ik zijn.
In heilig water waden,
verlost van smart en pijn.

Ik weet dat er geen god is,
toch mis ik hem heel erg.
En dat er alleen een eind is,
maakt me koud,
tot op het merg.

Requiem aeternam, Dies irae – W.A. Mozart, Requiem d-moll

Promises, promises!!!

Sedert het begin van de jaren tachtig zijn we steeds meer onder invloed gekomen van het zogenaamde neoliberalisme. Deze utopische wereldbeschouwing die er vanuit gaat dat we t.z.t. allemaal makke commercieel aangestuurde consumptieverslaafden zullen zijn, is hard op weg om zich volledig te verwerkelijken. Er zal dan uiteindelijk sprake zijn van een economische elite en een volledig van deze elite afhankelijke schare van volstrekt kritiekloze volgers. Mensen die zelf totaal niet meer in de gaten hebben dat ze door de marketeers van de commercie voortdurend worden gehersenspoeld en dat ze met behulp van “brood en spelen” materieel totaal afhankelijk zijn geworden van eerdergenoemde economische elite. Deze mensen kunnen niet anders meer dan alleen nog maar denken en handelen binnen de kaders van het perfide neoliberalisme.
Deze houding maakt dat men probeert overal geld uit te wringen. Men weet niet beter dan dat het vechten om en graaien naar  geld teneinde nog meer luxe en overdaad te bemachtigen een absolute noodzaak is om een menswaardig leven te leiden. En iedereen die het tegendeel beweert zal voor krankzinnig worden uitgemaakt. Het neoliberalisme is namelijk volledig gebaseerd op de kwade trouw. “Voor niets gaat de zon op”, “Ieder voor zich en God voor ons allen”. Dus als je met een kwaadaardig, randcrimineel en volstrekt irrationeel verzoek aan de overheid een boel geld kunt vangen zul je, als je zo denkt, het zeker niet laten. De overheid deugt sowieso niet, in de ogen van al die egoïstische en te kwader trouw zijnde calculerende burgers.
Ik noem het gewoon diefstal, maar ik ben een roepende in de woestijn.

Nb. Ja, dit verhaal is gechargeerd en ik generaliseer. Leuk hè.

Dit is werkelijk prachtige muziek. Nick Cave is een kunstenaar naar mijn hart. Hij slaat telkens weer de spijker op zijn kop met zijn teksten. En hij weet de melancholie des levens een gezicht en een geluid te geven.

Muziek is voor mij een onmisbaar onderdeel van mijn leven. Klassiek, populair, zelf gemaakt of anderszins, het maakt mij niet uit. Ik zet dit op mijn blog omdat ik net een blog van Fulpvalstar heb gezien en….gehoord met prachtige muziek van Bach en ik vind dat er meer muziek op OBA moet worden geplaatst.

Nb. De foto’s onthullen beide de onverzettelijkheid van het leven, terwijl ze tegelijkertijd de kwetsbaarheid van de menselijke vaardigheden feilloos bloot leggen. Let vooral op het schier bovennatuurlijke verdriet wat de operazangeres door hard te schreeuwen probeert te verbergen. Voor haar is het leven geen sinecure, dat kun je wel zien!