Categorie archief: Uncategorized

Mijn oudste dochter is in de eerste klas van het gymnasium gepest. Dat is bijna dertig jaar geleden. Het lager onderwijs genoot zij op een kleine gezellige dorpsschool. Zij was, onder aanmoediging van haar ouders, gewend om op te komen voor de zwakkeren van deze wereld. Dat werd haar min of meer, ook op de lagere school, met de paplepel ingegoten. Zij kon, mede in verband met een maximale Citotoetsscore, naar het Gymnasium. Zij kwam terecht op het Marnix College in Ede. De reden dat zij daar gepest werd was gelegen in het feit dat zij het, zoals zij dat in al haar naïviteit steeds gewend was te doen, opnam voor een zwakkere in de vorm van een licht autistisch klasgenootje dat zich als gewillig slachtoffer had aangediend bij haar pesters. Het betreffende meisje werd van school genomen toen het pesten echt bizarre vormen begon aan te nemen en -uiteraard – werd mijn dochter toen het doelwit van de pesters. Toen wij dit als ouders bemerkten, heb ik contact opgenomen met een van de conrectoren van het Marnix College, een zekere meneer Ketman. Deze deelde mij mede dat je een klas kon vergelijken met een roedel wolven d.w.z. een strakke sociale hiërarchie met alfamannetjes en wat niet al. Op mijn mededeling dat wij als mensen, zij het via een evolutionair proces, toch ook onze ratio hebben ontwikkeld en dat we, door deze ratio aan te wenden, misschien wel in staat zouden zijn om het pesten te benoemen en mogelijk met de juiste maatregelen te neutraliseren, volgde een schamper lachje. Hij deelde mede er verder niets aan te willen doen. Het zou vanzelf wel overgaan. Wij hebben toen contact gezocht met de ouders van de pesters. Het bleek dat de ouders van de hoofdpester verwikkeld waren in een uiterst vervelende scheiding, waardoor de vader in kwestie totaal overspannen thuis zat. Voor de hoofdpester was binnen dit tragische gezin daardoor totaal geen aandacht. Echter, de moeder heeft desondanks, na overleg met ons, de nodige actie ondernomen en binnen twee weken was het pestprobleem geheel opgelost.
Wat mij echter tot op de dag van vandaag bezig houdt is de a-sociale houding van meneer Ketman, conrector van het Marnix College te Ede, die later zelfs nog wethouder en raadslid was voor de PvdA in de gemeente Ede.
Nu moet ik er wel aan toevoegen dat het Marnix College in Ede toen, en bij mijn weten, nog steeds, bekend staat als een zgn. liberale “laissez-faire”- school, dat wil zeggen een school voor kinderen van de nouveaux riches afkomstig uit de kringen van de hogere middenklasse. Deze kinderen krijgen les en verder zoeken zij het maar uit. Mijns inziens een achterhaald standpunt.
Met mijn oudste dochter is het goddank goed gekomen. Zij werkt met heel veel oprechte betrokkenheid als, hoe kan het ook anders, maatschappelijk werkster bij J.M.W. in Amsterdam. En toch zegt zij door die pest-periode van nog geen jaar wel een beetje te zijn veranderd. Kunt u zich voorstellen wat het is om je hele leven gepest te worden?

Het is een al tientallen jaren voortwoekerende pestilentie, en dan heb ik het over die verduvelde contra-productieve en alles verlammende politieke correctheid bij bestuurders (overigens ook bij journalisten) ter linkerzijde als het gaat om de steeds groter wordende maatschappelijke problemen die worden veroorzaakt door de bekende specifieke groep jonge Nederlanders van Marokkaanse en Antilliaanse afkomst. En het falen is des te schrijnender omdat deze linkse bestuurders vaak op provinciaal en gemeentelijk niveau bekleed zijn met redelijk wat macht en zij die macht ten volle zouden kunnen aanwenden om de problemen op te lossen als zij maar de bereidheid zouden hebben om hun volstrekt misplaatste politieke correctheid te laten varen. Een politieke correctheid die ook nog eens wordt aangewend om elkaar onderling de maat te nemen. Men blijft, ondanks alles, volharden in het politiek correcte wegkijken terwijl de problemen steeds groter worden en als het ware om een humane, beschaafde oplossing schreeuwen.

En dan heb ik het uiteraard niet over de extreem liefdeloze manier waarop de PVV de problemen denkt te kunnen oplossen. De mensen binnen die onbeschaafde partij worden alleen maar gemotiveerd door uiterst primitieve wraakgevoelens en latent racisme.
Ik verwijs naar het artikel in de Volkskrant van vandaag 07-12-2012 van Hans Werdmölder (Opinie & Debat). Hij legt de nadruk op culturele factoren. Jan Dirk de Jong schrijft in de Volkskrant van 8-12-2012 (Opinie & Debat) dat het gedrag van de betreffende groep criminelen niets met hun Marokkaanse afkomst heeft te maken, want overal waar je kijkt in de grote steden van Europa is wel een groep niet-Marokkaanse allochtone jongeren aan te wijzen die zich gedraagt volgens de keiharde agressieve wetten van de straat met ernstig deviant maatschappelijk gedrag tot gevolg. Hij wil dus niets weten van een culturele verklaring maar zoekt de oorzaak bij allerlei objectieve, niet door een specifieke culturele afkomst gekleurde, sociologische en/of criminologische factoren. Ik denk zelf dat de waarheid, zoals gewoonlijk, in het midden ligt. Hoe het ook zij, duidelijk zal zijn dat er wat moet gaan gebeuren en dat het niet aangaat om op grond van politieke correctheid weinig of helemaal niets te doen.
Ik zou zeggen, met zijn allen aan de slag om in liefde de boel bij elkaar te houden!

Het is een heel groot misverstand, om maar niet te spreken van een kardinale fout, om de culturele afkomst van de daders van bovengenoemd misdrijf niet te vermelden. Dit maakt de zaak alleen maar gecompliceerder. Het zijn juist bepaalde zeer specifieke elementen uit de, in die kringen dominante, schaamtecultuur die mede het gedrag van deze uiterst gewelddadige en vaak ook nog eens laag begaafde jongeren bepalen. Hun leven wordt volledig ingekleurd door het zeer pathologische en sterk materialistisch gerichte groepsgedrag. Eer, trots, racisme en zelfoverschatting zijn de belangrijkste factoren die verantwoordelijk zijn voor buitensporig gewelddadig gedrag als deze, tijdens hun opvoeding nauwelijks gecorrigeerde, prinsjes ook maar een strobreed in de weg wordt gelegd. Empathisch vermogen is deze kleine criminelen volstrekt vreemd wegens het ontbreken van een redelijk ontwikkeld geweten.
Het gevaar bestaat dat dit soort, gelukkig uitzonderlijke, excessen bij een groot deel van de Nederlandse bevolking, nog meer dan al gebruikelijk, in de nabije toekomst weer gaat leiden tot irrationeel en onverantwoordelijk stemgedrag. En dan zijn we nog verder van huis. Wij hebben hier te maken met problemen waar helaas geen eenvoudige humane oplossingen voor bestaan. En geweld met nog meer geweld beantwoorden leidt uiteindelijk tot de ondergang van de hele “beschaafde” samenleving. Maar tegen die tijd zal ik met degenen die ik lief heb hopelijk al lang zijn vertrokken naar prettiger oorden.

Ergernis nummer 1 van de maand december.

Gast bij DWDD vanavond was Maarten van Rossem. Ik weet dat hij vroeger veel gepest werd op school. En tijdens het “gesprek” met die gemaniëreerde Matthijs van Nieuwkerk en die overdreven bezoldigde poseur Jan Mulder begreep ik ineens waarom. Hier zaten weer twee jongens die Maarten met beschaafde kleedkamerhumor zaten te jennen. Maarten vond namelijk dat zo ontzettend veel betaalde sport op televisie (de sportzomer) een beetje te veel van het goede was. Het medium verdiende beter. Hij voorzag dienaangaande een sombere toekomst. De beide modieuze heren gingen hier niet in mee en zaten lacherig hun onbenulligheid ten overstaan van het ganse volk ten toon te spreiden. Maarten van Rossem heeft in bijna alles wat hij zegt volstrekt gelijk. Helaas heeft hij zich als boodschapper van het slechte nieuws volstrekt gediskwalificeerd door zich de rol van mopperende, overdrijvende cynische paljas aan te meten. En dat is jammer. Heel erg jammer.
Mij werd overigens wel weer eens duidelijk hoe ver de domheid al voortgekankerd is in alle lagen van de bevolking.

NB. En ik weet dat u natuurlijk heel wat anders heeft gezien, maar bovenstaande is mijn eigen, volstrekt subjectieve, perceptie van een beschamende vertoning.

Er is iets vreemds aan de hand. Ik merk dat ik in de loop van de laatste twee jaren ben veranderd. Het is een reactief proces en hangt voor een deel samen met de voortschrijdende debilisering van onze samenleving. Maar er zijn ook andere dingen. Ik merk dat ik steeds minder tegenwerking duldt van zogenaamde “dode dingen”. Als ik, bijvoorbeeld, iets laat vallen, mijzelf aan iets stoot of anderszins iets stoms doe, kan ik in grote en schier onredelijke woede ontsteken. Woede, overigens, die zuiver en alleen gericht is op mijzelf. Ik kan dan schelden, mijzelf vervloeken en ernstig aan mijn geestelijke vermogens twijfelen. Maar er is nog iets en dat heeft veel meer te maken met de eerder door mij genoemde debilisering en sentimentalisering van de Nederlandse samenleving. Ik kan namelijk steeds minder goed met mijn anonieme twitterende, bloggende, facebookende en voortdurend foto’s en filmpjes makende medemensen opschieten. Ook van hen duldt ik niet langer tegenwerking in de vorm van bevelen, aanwijzingen of commando’s. En anders dan vroeger, maak ik dat tegenwoordig ook onomwonden kenbaar. Ik laat steeds duidelijker in woord en geschrift merken dat ik totaal niet gediend ben van mensen die de baas willen spelen. Het belang dat ik aan mijn persoonlijke autonomie hecht is de laatste jaren dus groter en groter geworden en het enige gezag dat ik nog min of meer bereid ben te respecteren is het gezag dat zich baseert op echte, wetenschappelijk gefundeerde, deskundigheid. En het zal u niet verbazen dat ik zelf degene ben die bepaalt wat echte, wetenschappelijk gefundeerde, deskundigheid is.

Maar er zijn nog meer ergernissen.

Er bestaat uiteraard ook nog het anonieme massieve gezag van onze decadente a-vitale samenleving hetwelk zich listig en schijnheilig verbergt in de oekazes van de overheid. Hierdoor ben ik, op straffe van legitiem geweld van overheidswege bij mijn eventuele nalatig blijven, genoodzaakt te participeren in veel onzinnige flauwekul die bijna als vanzelfsprekend voortvloeit uit de door de grote meerderheid van deze samenleving geaccepteerde waan van de dag. Een voorbeeld is de krankzinnige en perverse vercommercialisering van de maatschappij, die van bijna alle deelnemers conformistische, niet-betrokken, gedepolitiseerde en tragische consumptieverslaafden maakt. En de gotspe is, dat in die samenleving dan ook nog, godbetert, een discussie ontstaat over de “vrije wil”. Dat is echt te tragisch voor woorden.

Maar laat ik eerlijk zijn, mijn huidige “mindset” is ook het gevolg van het besef dat ik vroeger ernstig in gebreke ben gebleven. Want, naar wat ik van deskundige psychologen maar moet aannemen, was ik, door een nogal bescheiden zelfbeeld (overigens niets pathologisch!) steeds weer geneigd om de “people-pleaser” uit te hangen en dingen te doen en te zeggen die mijn medemensen moesten behagen. Angst voor afwijzing zal hier ongetwijfeld ook een rol hebben gespeeld, denk ik zelf. En dat is natuurlijk niet goed. Dat leidt uiteindelijk alleen maar tot fricties, verdrongen agressie en amorf verdriet.

Ja, u leest het goed, nu laat ik mijzelf verdorie toch weer een oor aannaaien door al die waanwijze modieuze psychologen-prietpraat van ijdele, betweterige gelijkhebbers en onbescheiden, egoïstische bralkaken. En dat is nou net het laatste wat ik wil. Ja, het blijft moeilijk. Kennelijk laat ik maar al te gauw mijn oren weer hangen naar kwaadaardige kwaakgeluiden van pseudo-psychologen die giftige gekte oogsten van de koude grond.

NB. Omdat ik niet goed wist of het nou “Peoplespleaser” , “People-pleaser” of “Peoplepleaser” moest zijn riep ik de hulp van de spellingscorrector in. Die kende het woord niet. Wel kwam het met het woord “Peoples plasser”. Dat zette mij wel aan het denken. Ik kwam tot de conclusie dat we hier te maken hebben met de ultieme seksualisering van de taal. Ik heb gekozen voor “People-pleaser” omdat ik dat streepje wel deftig vond staan.

Het is wel een beetje een raar verhaal geworden, vindt u niet? Maar waarschijnlijk kan ik niet anders.

Allemachtig, die Maarten van Rossem toch!! We praten hier over een knorrig overkomende, verstandige man met een bijna altijd wetenschappelijk gefundeerde mening, met wijze oordelen en met een niet aflatend gevoel voor onderkoelde humor. Ik heb net met veel plezier èèn van zijn boekjes (“De wereld volgens Maarten van Rossem” uit 2005) gelezen. Zeven jaar geleden geschreven!
Hij vroeg zich toen al, mijns inziens terecht, af of de wereld wellicht krankzinnig was geworden en hij kon helaas niet anders dan deze vraag bevestigend beantwoorden op geleide van, uit de werkelijkheid van alle dag afkomstige, voorbeelden.
En in 2005 was er, nota bene, niet eens sprake van een crisis en had het vertreksignaal voor de lange gezamenlijke reis naar het land van recessie en depressie nog niet geklonken.

Krankzinnigheid is er te over in de wereld van vandaag. En het lijkt hand over hand toe te nemen. Zo las ik onlangs een artikel over een een of andere onlangs gestorven Hindoeleider in Bombay, India, Bal Thackeray genaamd, die Hitler vereerde en grote bewondering koesterde voor de moordenaar van Gandhi. Hij schijnt ook Hindoes te hebben opgezet tegen moslims, een conflict waarbij honderden mensen werden vermoord. Een rare Bal dus!
En wat te denken van meneer Mitt Romney, de recente presidentskandidaat van de Republikeinen, die de beginselen van het Mormoonse geloof aanhangt. Bestudering van de geschiedenis en de inhoud van dit geloof moet al snel tot de overtuiging leiden dat je i.c. te maken hebt met volstrekt gestoorde mensen die bazelen over gouden tafels, magisch ondergoed en duizendjarige rijken.
En in ons eigen land kunnen incidenten, met name door krant en TV, worden opgeblazen tot schier onwerkelijke proporties, waardoor veel mensen op de sociale media de realiteit totaal uit het oog beginnen te verliezen. Onlangs zagen we zoiets nog bij de ontmaskering, via DNA-onderzoek, van de “dader” van de “100 jaar” geleden gepleegde lustmoord op een Fries meisje van zestien jaar. Ik kan de buitenproportionele publieke belangstelling voor deze uitermate tragische kwestie niet anders dan sterk overdreven en bijna ziekelijk vinden. Mijns inziens getuigt een en ander bij veel mensen van een uiterst bedenkelijk soort sensatiezucht. Meneer Dalrymple, u kent hem wel, die sacherijnige Engelse gevangenispsychiater met “strong opinions”, spreekt in voorkomende gevallen van ongezonde, destructieve sentimentaliteit.
Dus als je niet beter zou weten zou je kunnen denken dat het op deze wereld en zeker in dit kleine polderlandje allemaal minder aan het worden is. Maar niets is minder waar. De illusie van waanzin, gekte en sensatie wordt opgeroepen door de media. Nieuws is geld. Slecht nieuws is nog meer geld. En veel journalisten, verslaggevers en talkshows maken de commerciële spoeling dun. Het lijkt allemaal heel erg, maar het valt allemaal wel mee.
Lees het dikke boek van meneer Steve Pinkerton maar eens over de vermindering van geweld door de eeuwen heen. En dan hebben we het alleen nog maar over de geschiedenis van het geweld. Als we kijken naar de hygiëne, de voedselkwaliteit, de medische kennis, de huisvesting, het onderwijs etc. etc., dat alles is gedurende de laatste drie honderd jaar enorm verbeterd.

Heel veel van wat de moderne media u menen te moeten voorschotelen is baarlijke nonsens en is eigenlijk helemaal niet wat het lijkt. Om die onvolkomenheden, leugens, vooroordelen, en fouten te kunnen herkennen, te ontzenuwen en te ontmaskeren dient u zich goed op de hoogte te stellen, kennis te verwerven en, bovenal, kritisch te blijven. Hierbij is het vooral essentieel dat de roze bril zo snel mogelijk wordt afgezet. Genoegzaamheid en zelfvoldaanheid zijn de grootste hinderpalen als het gaat om het zo objectief mogelijk beschrijven van de werkelijkheid. Dit alles dan ook nog eens naast het feit dat anderen er vaak geldelijk bij gebaat zijn om u te bedriegen en u een rad voor de ogen te draaien. Cave!!!

O ja, meneer Maarten van Rossem gaf mij ook nog een goede leestip. Het boek van Jared Diamond geheten “Guns, Germs, and Steel” is een echte aanrader. Wil je daadwerkelijk vat krijgen op de geschiedenis van de mens dan is het lezen van dit boek daarbij een enorme nuttig hulpmiddel.

Ik bemerk dat mijn blog een weinig chaotisch is geworden, maar daarom niet getreurd want dan past het des te beter in de decadente waanzin van het economisch steeds verder achterop rakende Avondland. Bovendien heb ik het, geheel ten onrechte, maar steeds over “u”, ik bedoel dus eigenlijk mijzelf. U weet uiteraard zelf veel beter wat u wel en niet wilt kennen of beoordelen. Ik moet eens ophouden met mijn irritante moralistische gezwets!

Op de stoel naast mij, in het restaurant dat, commercieel gezien, hoort bij het achenebbisj muziekzaaltje van het voormalig kraakpand hotel Bosch, alwaar wij, uiteraard geheel gratis en voor niks, gedurende een halfuurtje onze vervreemdende apocalypsachtige muziek mogen laten horen in het voorprogramma van een andere onbekende band, “Nu Voyant” geheten, die, naar eigen zeggen, uitmunt in de vertolking van zelf gemaakte neoromantische nederpop, zit een “geluidsman” die door alle muzikale aanwezigen J.P. wordt genoemd. Het lijkt een rustige man. Maar van binnen borrelt en bruist het van psychedelische ideeën. Hij bedient zich van de, door sommigen onder ons zo hilarisch gevonden, droge humor, bezigt te pas en te onpas de woorden karma en reïncarnatie, het grote geld kan hem niets schelen en de samenleving bevindt zich volgens zijn zeggen in een neerwaartse spiraal. Hij heeft het moeilijk met het verkopen van zijn “geluid”. De crisis en al die verdomde hiphop, dance en disco.!! Ik luister met eerbiedige aandacht en trek met iets langere tanden dan gewoonlijk aan vorken vol dood gekookte pasta gedrenkt in een onwezenlijk zure tomatendrab. Naast mijn bord een schoteltje met rode en witte kool. J.P. lispelt door over onrechtvaardigheid, onthecht zijn en over de plaatselijke muzikale incrowd.
Achter mijn rug begin ik echter een steeds sterker, niet goed te definiëren sissen te horen. Een dreigend aanzwellend suizen, samengesteld uit mysterieuze lage donkerronkende grondtonen vermengd met de krijsend hoge giltonen van een op volle toeren kokende fluitketel.
Ik kijk achter me en zie dat de bar, die daar zo even nog was, is verdwenen. Ik kijk nu uit over een wijde grijsgroen gevlekte en licht hellende vlakte en zie uit diverse kraters in de grond met kracht kokend water spuiten. Stoomschietende pilaren van kokend water die verdwijnen tussen de grijze, boven de onheilspellende vlakte voortjagende, wolkenflarden. Het licht is veranderd in een vervreemdend soort, alles scherp en met uiterste precisie omlijnend, schijnwerperschijnsel. Bijna te fel voor aardse ogen.
Naast mij verheft zich een tienarmige veelkoppige boeddha die, terwijl ik kijk, schier exponentieel in grootte toeneemt. Na enkele tellen strekt zijn massa zich uit tot de onderste lagen van de wolkenflarden. Met behulp van zijn twee bovenste armen bespeelt een van de monsterlijk grote hoofden een trompet zo groot als een autobus. Het hoofd speelt “Il Silenzio” van de Gebroeders Brouwer, een bekend trompetduo van weleer, afkomstig uit de diepe krochten van de achterstandswijken van Arnhem. In de acht overige armen spartelen de leden van de neoromantische nederpopband “Nu Voyant”. Ondanks hun uiterst ongemakkelijk positie zingen de acht nederpopbandleden prachtig meerstemmig mee met het donderende trompetgebulder en zijn zij, wonder boven wonder, glashelder te horen boven het ronkende sissen van het kokende water en het laagtonig scheurend trompetgeschetter van de, inmiddels tot ontzagwekkende proporties opgezwollen, boeddha.
Hier is natuurlijk iets bijzonders aan de hand. Ik ben zo maar getuige van een krachtige manifestatie van het Opperwezen dat door mij zo dikwijls onnadenkend werd gedesavoueerd door het nonchalant bezigen van termen als “godverdomme” of “sjezus!!”. In de modieuze gekunstelde wereld van de zgn. “realitysoaps” spreekt men in voorkomende gevallen, en vaak meer dan mij lief is overigens, van kippenvelmomenten, en welaan, hier maak ik dus mijn eigen kippenvelmoment mee. Maar het wordt nog erger, veel erger!!!
Het monstrum draait zich plotseling om en toont mij zijn, door donkerpaarse trossen aambeien geflankeerde, aarsgat. Ik zie het vlezige gebied rond die gigantische anus licht trillen en voordat ik het weet opent de reusachtige kringspier zich om op de peristaltische ritmiek van aanzwellende, hoog gillende en sissende fluittonen, een enorme hoeveelheid darmgas uit een schier bodemloze ingewandenspelonk te lozen. De Boeddha gooit zijn vele koppen in zijn even zovele nekken en brult unisono uit vele monden: “Sidder en buig nu voor de louterende kracht van mijn biologische karma, adem mijn wezen en wordt mijn eeuwige gramschap deelachtig” De leden van de neoromantische nederpopgroep “Nu Voyant” worden door de vele boeddha-armen de lucht in geslingerd en veranderen en passant, terwijl ze met zijn allen door het luchtruim suizen, hun naam in “Nu Volant”. Ook hoor ik J.P. nog zeggen dat liefde de oplossing is voor alle problemen om vervolgens weer tot mijn positieven te komen in het altijd zo gezellige alternatieve cultuurrestaurant van het voormalig krakerspand hotel Bosch. De ban is gebroken. Ik roep: “We gaan muziek maken” en begeef me naar het krakkemikkige achenebbisj muziekzaaltje alwaar wij een half uurtje later voor een publiek van ongeveer twaalf man onze vervreemdende apocalypsachtige muziek laten horen. Niet mooi en voor de ongeïnteresseerde buitenstaander ook niet interessant, maar uiteraard wel zeer behartenswaardig.
En ik wist het meteen: Dit is goed!

Er zijn mensen die middels een onecht en krampachtig soort vrolijkheid en een totaal nergens op gefundeerd optimisme hopen slechte ontwikkelingen en het op ons afkomende onheil buiten de deur te houden. Dat zijn gevaarlijke mensen. Gevaarlijk omdat zij met hun irrationele gesus en hun misplaatste en vaak geforceerde opgewektheid het zoeken naar oplossingen voor toekomstige problemen in de weg staan. Ze zijn vrolijk en blij omdat ze continu gehersenspoeld worden door het bedrijfsleven via achterbakse, perfide en op psychologische mechanismen gefundeerde reclametechnieken. Een optimistische en vrolijke consument is een goede consument. Dergelijke kritiekloze consumenten blijven wel kopen, shoppen en bakken met geld uitgeven aan nutteloze zaken. Zij blijven de zakken spekken van de geldwolven van het vrije bedrijf. Het is het bedrijfsleven er dus alles aan gelegen om de potentiële kopers en afnemers van hun producten dusdanig psychisch te bewerken dat zij die producten ook daadwerkelijk gaan en blijven kopen. Gebleken is dat kritische mensen niet zo gauw kopen. Vrolijke, onwetende en bewust kritiekloze mensen wel! Het marketingmechanisme moet er dus op gericht zijn vrolijke, oppervlakkige en optimistische na-apers te creëren en dat doet het bedrijfsleven onder meer door kritische mensen weg te zetten als “die eeuwige mopperkonten” die nooit iets leuk vinden en altijd maar zeuren over het milieu en de natuur. Die vervelende wereldvreemde idealisten met hun geitenwollensokken cultuur en hun waanzinnige idealen!! Het bedrijfsleven ridiculiseert het alternatieve en moedigt het conformisme aan. Het kapitalisme heeft baat bij een grote egalitaire massa die elkaar allemaal nadoen en dus ook vaak in hun koopgedrag elkaar imiteren. De modieuze en trendgevoelige hogepriesters van de marketingwereld maken daarbij gebruik van de existentiële angsten van de mens, door bezitsvorming, status en macht te verheerlijken. En zo wordt een wereld van illusie, bedrog, kwade trouw en leugens gecreëerd die zijn weerga niet kent. Het zal duidelijk zijn dat in een dergelijke decadente en a-vitale samenleving onveiligheid, agressie, geweld en misdaad steeds vaker gaan voor komen. De bezitters van welvaart zullen zich steeds beter moeten beschermen tegen de agressie en de onbeheerste hebzucht van de consumptieverslaafd gemaakte onderklasse. Een onderklasse die op hun ,met geleend geld gekochte, flatscreens de in hun ogen echte welvaart heel goed kunnen zien, maar helaas niet aan den lijve kunnen ondervinden. De hoog opgeleide economische elite zal zich daarom steeds vaker moeten verdedigen tegen de politieke en soms zelfs fysieke aanvallen van jan-met-de-pet, die verteerd wordt door afgunst, frustratie en rancune en zich opgejaagd voelt door de machinaties van de perfide en geraffineerde marketeers van het bedrijfsleven.
En zo ontstaat een nieuwe tweedeling. Een tweedeling van nauwelijks of niet opgeleide hebberige arme mensen en een rijke, zo mogelijk nog hebzuchtiger, hoog opgeleide economische elite. Een tweedeling dus op voornamelijk economische gronden. De flatscreens, de “Dance Valley’s, de alcohol, de drugs en de kunstmatig in stand gehouden groepsdwang zijn dan zomaar wat middelen om de onderklasse te pacificeren. Het brood en de spelen. Maar de kruik gaat net zo lang te water tot hij berst. Dat kan zelfs een totaal misplaatst optimisme niet voorkomen.

NB. De foto’s zijn Zen-natuurfoto’s. Zij leiden nergens naar toe en komen nergens vandaan. Net als uzelf! En als je dit waardeloze stukje helemaal niets vindt kijk dan in ieder geval even naar de foto’s en sta stil bij de natuur die het al zo hard te verduren heeft.  Het kan echt anders. En hoe anders, dat laat de natuur ons elke dag weer zien. Als je er oog voor wilt hebben natuurlijk. “Natura Artis Magistra”

Het was gisteren hommeles bij het zondagochtendontbijt. Een aantal lieve huisgenoten meenden ongegeneerd de loftrompet te moeten steken over de zegeningen van het vrije bedrijf, het zakenleven etc. Van het een kwam het ander. Uiteindelijk gebruikte ik in opperste onmacht de woorden “godverdomme”, “allemaal hufters en dieven”, “tuig van de richel” en zo nog wat krachttermen. Dat viel niet in goede aarde. Men zweeg en beschouwde mij tijdens de rest van het discours als een “quantité négligeable”, een, door decorumverlies, door de mand gevallen gesprekspartner die zich, alleen al door een stuitend gebrek aan zelfbeheersing, in hun ogen volledig had gediskwalificeerd. “Zo discussiëren wij hier niet!!” Gewond trok ik mij terug in mijn vertrekken en likte mijn wonden. Om de pijn te verzachten zette ik mij aan het componeren van liedjes en het schrijven van daarbij behorende teksten. Wonderlijk genoeg ging dat ineens veel makkelijker dan normaal te doen gebruikelijk.
Enfin, deze ochtend las ik de krant. Een relativerend stukje van Peter van Giesen, waarin hij voor de zoveelste keer het verschil tussen rechts en links uitlegt. Het verschil tussen sociaal democraten en (neo-)liberalen. Prachtig natuurlijk. Mooi stukje. En leerzaam.

Ik vroeg mij af waarom ik toch zo’n, bijna lijfelijke, afkeer heb van het bedrijfsleven. Was het toeval en had ik de pech dat ik bij mijn vroegere frequente contacten met het bedrijfsleven toevalligerwijs alleen maar met onsympathieke, harde en fantasieloze managers geconfronteerd werd? Of was er helemaal geen sprake van toeval en zijn alle fanatieke aanhangers van het vrijemarktdenken eigenlijk min of meer megalomane, hebzuchtige egoïsten? En is het misschien zo dat, wat ik in het bedrijfsleven onsympathiek, hard en fantasieloos vind, in het vrije bedrijf wordt gezien als zakelijk, doortastend en assertief? Overdrijf ik misschien? Alles is immers perceptie!

Ik ben er niet helemaal uit. Wel weet ik dat gebrek aan empathie en erbarmen mij met steeds meer weerzin vervult. Ik vind het behoorlijk liefdeloos om het eigen “zelf” telkens maar weer dusdanig uit te vergroten dat de oprechte betrokkenheid bij het wel en wee van de medemens uit het zicht verdwijnt. Het zij overigens nog eens benadrukt dat mijn overtuiging niet op een absolute moraal of op een een of ander redeloos dogma is gebaseerd. Mijn mening is er èèn uit de ongeveer zeven miljard meningen die op aarde bestaan.

Het “zelf” als een eigenstandige entiteit wordt door de westerling gewoonlijk sterk benadrukt en deze megalomane overwaardering heeft meestal desastreuze gevolgen voor de zwakkere medemens. Het ware een goede zaak als de westerse mens het vermogen zou weten te ontwikkelen om zich wat meer te onthechten van zijn “zelf”, waardoor er per definitie meer ruimte ontstaat voor de vanzelfsprekendheid van Liefde. “Goed doen” wordt dan een normale gang van zaken zodat het sterk egocentrische welbevinden bij het “goed doen” in westerse stijl t.w. het oogsten van een beloning in de vorm van een “goed gevoel” of het uitzicht op het verkrijgen van een perfide religieuze beloning in de vorm van een comfortabele plek in een eeuwig hemels hiernamaals, als vanzelf uit het zicht verdwijnt. U kunt dienaangaande de heer Boeddha om raad vragen.

Een heftig postmodern orgasme heeft onze tijd besmeurd met een stoet van pedante nietsweters, brallende ijdeltuiten en zichzelf overschattende betweters. Het gaat hier om de schier eindeloze stoet van dwergen die de betuttelende zuilen achter zich heeft gelaten en zich nu, zonder enige terughoudendheid, vrijelijk te buiten gaat aan het plukken van de dag.
Zij trekken joelend door de straten van de stad en hebben zich opgedoft met de ordinaire versierselen van het anti-intellectualisme. Zij vermoorden afgunstig de moeilijke woorden van een saai en evenwichtig leven en krioelen dat het een lieve lust is, in de krochten en spelonken van megalomanie en extreme hebzucht . Het wordt tijd om de fluwelen handschoenen op te bergen en de buitengemeen strenge notenkraker tevoorschijn te halen om hier ook de hardste noten te kunnen kraken. Meesmuilende pluimstrijkerij heeft geen zin meer. De morele karwats erover!
We hebben hier te maken met het ergste soort dat men zich denken kan. We hebben hier namelijk te maken met de keihard werkende en niets en niemand – behalve zichzelf en de zijnen natuurlijk – ontziende selfmade man. De man die zich uit het immorele drijfzand van totale sociale nietswaardigheid via een gratis universitaire studie op de sociale ladder omhoog heeft gevochten door er “zwakkeren” met valse, venijnige en heimelijke beenbewegingen vanaf te trappen. De man die het beklemmende arbeidersmilieu achter zich heeft gelaten en met het verwaten, onbeschaafde dedain van “Es ist erreicht” zijn medemens telkens weer op koele subtiele wijze zijn nietswaardige ondergeschikte plaats in herinnering weet te brengen, net zoals vroeger zijn voorvaderen door de toenmalige economische elite werden vernederd en gekleineerd. Dit alles uiteraard ter meerdere glorie van zichzelf en de zijnen.
En dan plots wordt het hem te veel. De boog heeft lang genoeg gespannen gestaan. Hij breekt! Huilend knielt hij terneer voor het altaar van de deemoed. Hij weent bittere tranen van spijt en berouw. Hij zet het meegebrachte scheermes op zijn nietswaardige keel en met een felle haal beëindigt hij zijn leven.

Wat kunnen wij hiervan leren?

Ten eerste kunnen we hiervan leren dat het niet moeilijk is om een krankzinnig “verhaal” te schrijven. Ten tweede is het duidelijk dat hoogmoed altijd voor de val komt. Ten derde lijkt het verstandig om tijdens uw leven een laag moreel profiel te hanteren. Grote woorden en weidse vergezichten veroorzaken bijna altijd agressie en intellectuele mist. De mens is een nietig, inwisselbaar wezen, dat alleen maar kan floreren als hij voldoende liefde, aandacht en waardering krijgt. Ten vierde, en dan hou ik er over op, bedenk dat uw mening er slechts een is van zeven miljard andere meningen. Volslagen onbelangrijk dus, hoezeer u er ook in slaagt om u zelve met de gebakken lucht van vermeende belangrijkheid en eigenwaan op te pompen tot imposante luchtballonnen van buitenproportionele afmetingen.

NB. Ik hoop dat u begrijpt hoe moeilijk het is om op eigen kracht via een onzichtbare ladder uit een drijfzand te geraken. Dat is voorwaar geen sinecure!

Gebakken luchtballon.

Soms leg ik stil mijn oor te luisteren
bij deftigheid van rang en stand.
Vaak hoor ik dan het heimlijk fluisteren
over hoeden en de rand.

Ze praten erg voorzichtig,
hun ogen zijn gericht,
op prangende netelkwesties
van landelijk gewicht.

Ze gebaren uiterst heftig,
met uitgestreken gezicht,
ze zwellen en ze zweven
naar hoge hemelsferen
ze zuchten moe en gelaten
onder publiekelijke plicht.

Ze stijgen en ze stijgen,
ze stijgen meer en meer,
het voetvolk blijft beneden
en van heilige hemelhoogte
roept men keer op keer
dat burgers hier niet treden mogen
al prangt het nog zozeer.

Dit is gewijde heilige grond.
bestemd voor de eigen elite.
Houdt nu even uw grote mond,
Eerst willen we zelf genieten.

Wij denken voor u en voor al wat u lief is,
wij schenken u welvaart en vrede.
Het welzijn dat moet u dan zelf maar doen,
daarvoor komen wij niet naar beneden.

Binnenkort is het al weer Sinterklaas.