Categorie archief: Uncategorized

Tussen de draaideuren van het ziekenhuis ervaar ik een moment van vluchtige gevangenschap. Het langzame sleepgeluid van de deurborstels sissen hun onverbiddelijk ritme en kribbig word ik de ontvangsthal in geschoven. Ik loop naar het bloemenwinkeltje en koop een bos rode rozen. Mijn bezoek geldt een oude zieke schrijver. Hij heeft diabetes en is aan het einde van zijn leven gekomen. In het ziekenhuis probeert men hem met kunst en vliegwerk in leven te houden. Hij vindt dat niet erg. Er is immers nog genoeg te doen en te overdenken. Hij heeft geen pijn, maar hij is moe, doodmoe.
Hij ligt op verpleegafdeling 2. Tweede verdieping helemaal achteraan op een eenpersoonskamer. Lekker rustig. Hij ligt in bed met de ogen dicht. Hij slaapt niet. Een zuster pakt de rozen aan om ze in een vaas zetten. Ik doe mijn jas uit, pak een stoel en ga naast zijn bed zitten. Hij doet zijn ogen open en zegt: “Ben je daar eindelijk. Je bent net op tijd want ik loop zo langzamerhand op mijn eind”. Zijn stem is fluweelzacht en transparant met een muzikale ondertoon. “Hoe gaat het? “, vraag ik. “Ik ga dood”, fluistert hij, “dus luister goed wat ik ga zeggen. Onder mijn bed, thuis, ligt een zwart lederen koffertje. Daar zit een boek in. Dat boek moet je lezen. Het is belangrijk”.
Ik pak zijn perkamentachtige ouwe mannenhand en zeg niets. “Ga nu”, zegt hij, “alles wat te zeggen valt hebben we al gezegd. Je weet dat ik van je hou”. “Ja, dat weet ik. Insgelijks”, antwoord ik. Ik laat zijn hand los en druk een kus op zijn voorhoofd.
In de welkomsthal neem ik nog snel een kop koffie en een opgewarmd saucijzenbroodje. Haast is nu geboden. De Tijd loopt op zijn einde en ik moet het boek nog lezen.
Onder zijn bed in de slaapkamer vind ik het boek. Thuis lees ik het. Het kost me een dag. Dus zo zit het in elkaar.  Geen pleegkind maar een vondeling. Mijn biologische vader en moeder zijn onbekend. Hij vond mij op een open plek in het bos. Hij wandelde veel en kende de bossen op zijn duimpje. De open plek was een plek waar alle vegetatie was weggebrand. In het midden van die plek stond een doos van zwart metaal. En in die doos lag ik. Naast mij in die doos bevond zich een gegraveerde zilverkleurige bal. Door het aanraken van die zilveren bal ontstond instantane telepathische communicatie over vele duizenden lichtjaren die hem leerde dat hij mij moest opvoeden en mij van alle kennis en informatie moest voorzien die hij kon bemachtigen.
Ik neem de zilveren bal in mijn hand. En zie een purperen hemel met vele manen. Ik bevind me in een cirkel van vreemde esoterische wezens. Zij vragen mijn oordeel. Ik zeg: “Het is niets. Eigenlijk niet de moeite waard”
In de kern van de aarde wordt via de tijdpoort een klein zwart gat geinplanteerd.
De aarde verdwijnt en ik neem mijn plaats in de cirkel weer in en wacht op de volgende opdracht.

Hoe zou een kritische buitenstaander over OBA schrijven? Zoiets misschien?

“Zelfcensuur en politieke correctheid hangen onverbiddelijk met elkaar samen. Dat is mij hier opgevallen. En wat is mij nog meer opgevallen? Dat, als je lid bent van een bloggersgemeenschap, het eigenlijk niet de bedoeling is dat je generaliseert. Generaliseren is namelijk binnen een beschaafde bloggersgemeenschap op grond van een vreemde schijnheilige zelfcensuur en een sterk verinnerlijkte politieke correctheid ten strengste verboden. Want, generaliseren is altijd ongenuanceerd en zou wel eens kunnen leiden tot het kwetsen van bepaalde personen en/of bevolkingsgroepen. ( Alle nazi’s zijn schoften? Nee, natuurlijk niet, want er waren ook hele lieve nazi’s die goed waren voor hun moeder en heel mooi piano konden spelen)
Bovendien zou het in handen van “leken” een uiterst ongewenst en onwetenschappelijk “instrument”zijn, wordt dan vaak in voorkomende gevallen op uiterst neerbuigende wijze beweerd door sommige pseudo-linkse “high-brow” academische bloggers. En zij zullen zulks vooral beweren als het hen in een discussie over meta-communicatie goed van pas komt. Dit ondanks het feit dat de zgn. menswetenschappen het mijns inziens toch grotendeels moeten hebben van het fenomeen “generaliseren”. Deze onsympathieke, maar vooral buitengewoon schijnheilige houding van vooral zogenaamd linkse mensen heeft in de laatste twintig jaar grote schade toegebracht aan onze samenleving. Door dit soort ethisch gekunstelde en hypocriete redeneringen, die worden ingegeven door overdreven politieke correctheid en morele megalomanie, heeft men in het recente verleden de urgentie uit heel veel maatschappelijk problemen gehaald, waardoor het tot nu inzake grote schrijnende sociale problemen niet tot structurele oplossingen kon komen. Met als gevolg dat de Nederlandse samenleving steeds verder uiteen valt in elkaar bestrijdende en volledig van de ratio losgezongen politieke partijen met in hun kielzog de daarbij horende anti-intellectuele agressieve electorale aanhang. Al dit fraais aangevoerd door ijdele, megalomane, betweterige en conservatieve politici die in de ban van machtswellust, hebzucht en arrogantie zich voornamelijk laten leiden door de waan van de dag. De strijd van de primitieve laag-opgeleiden tegen de neerbuigende arrogante hoog-opgeleiden is begonnen en zal in de loop van de jaren alleen nog maar heftiger worden.

Mensen in het algemeen, maar bloggers in het bijzonder, zijn rare flapdrollen. Ze poetsen zichzelf op, laten het achterste van hun tong nooit zien en doen desondanks toch net of het allemaal heel erg intiem, ons-kent-ons en “in-crowd”-achtig is. Bloggersgemeenschappen, facebook, Hyves, noem maar op, ze worden grotendeels gekenmerkt door leugens, door ijdelheid en door valse en schijnheilige pseudo-bescheidenheid. Dit alles vloeit voort uit een diepgeworteld wantrouwen jegens de ander en in uiterste consequentie uit die altijd aanwezige latente existentiële angst.

En zo kom ik tot de volgende kenmerken van een bloggersgemeenschap:

– Onsmakelijke politieke correctheid.
– Soort zoekt soort.
– Voor wat hoort wat.
– Hou je kaarten tegen de borst.
– Onderhuids venijn.
– Een overmaat aan onbenulligheid en inhoudsloosheid.

Kenmerken die uit het leven van alledag zijn gegrepen”.

Het geheel nog eens nalezend kon ik constateren dat de mopperkont in ieder geval in zijn opzet geslaagd was om zoveel mogelijk bijvoeglijke naamwoorden, bijzinnen en bijwoorden in zijn zeurverhaal te verwerken.
Ik kon het echter toch niet nalaten om deze buitenstaander te wijzen op de vele prachtige, kunstzinnige en onderwijzende bijdragen die bij OBA het daglicht zien. “Zeker is dat er toch ook?”, voegde ik hem geërgerd toe. “Ja”, zei hij, “natuurlijk dat is er ook, maar wat mij toch telkens weer opvalt zijn de angstige vrijblijvendheid, de oppervlakkigheid en het gebrek aan humor die heel veel bijdragen plegen aan te kleven. Dat is reuze jammer. Dat valt, zogezegd, zeer te betreuren”.
Ik voegde hem op bitse en in mijn wiek geschoten wijze toe dat hij niet zo moest zeuren. Zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten!! Het is toch allemaal leuk en aardig. Waarom toch steeds die pessimistische rot kritiek? Zat hem soms wat dwars? Laat die brave mensen toch met rust. Wie dacht hij wel dat hij was om zo te denken en te praten. Gekke mafkees!! Dolgedraaide calvinist!!!
Wij gingen met onenigheid uit elkaar. Jammer.

De man moet wel opvallen. Hij staat tussen allemaal westerse politieke mensen. Al die politieke mensen luisteren naar een meneer die achter een katheder staat en hoog opgeeft over democratie en het plegen van abortus en euthanasie. Achter de spreker hangt een groen bord met witte tekens. Een letter en twee cijfers. Het derde cijfer ontbreekt. De aanwezige politieke mensen zijn het allemaal met elkaar eens. Zij luisteren naar een door henzelf verzonnen verhaal en zij weten dat het goed is. In ieder geval beter dan de verhalen van andere politieke mensen. Mensen die zij niet zo goed kennen maar over wie ze wel heel veel hebben gehoord op de radio of op de verrekijk of over wie ze wel eens hebben gelezen in dagbladen, weekbladen of hele geleerde boeken. Soms zelfs wel heilige boeken.
De man heeft een lange grijze baard, op zijn hoofd staat een fel rood wollen mutsje en hij is gehuld in een soort fel groene jurk. Op de voorkant van het rode mutsje is in gele hoofdletters het woord “IK” geborduurd. De man kent ze allemaal. Hij kent iedereen. Hij stapt op iemand van de bewaking af en vraagt of hij iets mag laten zien aan de aanwezige mensen. De meneer van de bewaking schrikt. Dit moet een terrorist zijn, denkt hij. Hij slaat alarm. Hoofden worden gewend. Er wordt gefronsd. Er wordt luid van afkeer blijk gegeven. Armen pakken de man beet en voeren hem weg. Hij wordt zolang in een klein kamertje gezet. In afwachting van de echte politie.
Het volgende ogenblik staat de man naast de spreker op het podium. Niemand weet hoe het kan. Naast de man staat een korf met twee stokbroden en een fles met water. Hoe is het mogelijk! Wat hebben de toeschouwers gemist. Eerst was er dus niets en opeens staat daar die man. De spreker kijkt verschrikt opzij. De man glimlacht en zegt: “Vreest niet. Ik ben het maar. Vind u het goed als ik iets laat zien?” De spreker wenkt de bewaking om in te grijpen. Maar de meneer van de bewaking kan zich plots niet meer bewegen. Niet dat hij dood is of zo. Nee, helemaal niet. Maar hij kan zich gewoon niet meer bewegen.
De man wendt zich tot de verzamelde westerse politieke mensen. “U wenst allen een stokbrood?” En ziet, plots heeft elke aanwezige een stokbrood onder zijn arm. Maar dat is nog niet alles. Op elk hoofd staat een alpinopet. En er is nog meer!! Want iedereen heeft plots een glas rode wijn in de hand. En als uit een keel zingen men “Douce France, cher pays de mon enfance”. En niet eens zo slecht. Het is echt wel om aan te horen.
De man met het wollen mutsje naast de spreker glimlacht en zeg: “Zo raar kan het dus lopen. Eerst vertrouw je alleen op je eigen ogen en vervolgens blijk je je eigen ogen niet meer te kunnen vertrouwen. Ik ben de verbuiger van de werkelijkheid. Ik ben de sloper van waarheden. Ik heb u gemaakt. Maar ik ben een zachtmoedige maker. Ik heb erbarmen met al mijn schepsels. Dus vreest niet. Gaat heen in vrede en weest bescheiden, want de bescheidenen zullen eens de aarde beërven”.
En ziet, de werkelijkheid herneemt zijn vertrouwde loop terwijl de laatste tonen van het chanson nog naklinken. De westerse politieke mensen zijn weer gewone westerse politieke mensen. Zij kijken elkaar aan. Is het werkelijk gebeurd. De man is verdwenen. Er staan alleen nog een korf met twee stokbroden en een fles water. De bewaker kan weer bewegen. En de spreker spreekt verder.

Ondanks de geluiden van het orgel van God gaat de President ten onder aan de verleiding van het genot.

In Suriname, een land hier ver vandaan, hebben ze een president die vijftien moorden op zijn geweten heeft. Suriname was vroeger van Nederland. In de tijd dat wij, Nederlanders, nog volstrekt onethische en arrogante kolonialisten en slavenhandelaren waren. Wij kregen Suriname destijds in bezit in ruil voor voor Nieuw Amsterdam, dat kleine stukje grond met dat grappige eilandje aan de monding van de Hudsonrivier. Waar nu New York ligt, zeg maar. In 1975 werd Suriname zelfstandig en op 8 december 1982 vermoordde Desi Bouterse, de huidige gekozen president van Suriname, 15 vooraanstaande leden van de Surinaamse gemeenschap. Omdat hij bang was dat ze aan zijn macht zouden gaan knabbelen. Desi Bouterse is dus een moordenaar. Maar op basis van de juridische werkelijkheid wordt hij alleen nog maar “verdacht” van die moorden. Dus, zuiver juridisch gezien, is hij (nog) geen moordenaar. Jarenlang slaagde hij erin om door politieke manipulatie en intimidatie aan berechting te ontkomen.
En pas nu is er in Suriname een strafproces gaande om de rol van Desi Bouterse bij die massamoord te onderzoeken. Er zijn getuigen die beweren dat zij Desi Bouterse in eigen persoon hebben zien moorden. Hij zal hoogstwaarschijnlijk wel schuldig worden bevonden. Daarom hebben corrupte aanhangers van die rare Bouterse in het parlement als de wiedeweerga een amnestiewet aangenomen die hem zijn straf, bij schuldig bevinden, kwijt gaat schelden op grond van verjaring of zoiets.

Eigenlijk gaat het in die bizarre bananenrepubliek net zoals het bij ons ging met misdadiger Holleeder. Die maffe topcrimineel, door zijn collega’s ook wel gekscherend “de neus” genoemd, heeft het bloed van vele mensen aan zijn handen kleven, maar op grond van een wankele juridische werkelijkheid wordt hij alleen maar verdacht van die moorden. En, op basis van die zelfde wankele juridische werkelijkheid, dat nog niet eens, geloof ik.
Het feit dat Desi Bouterse in Suriname de gekozen President is, is net zo gek als wanneer wij misdadiger Holleeder in vrije verkiezingen tot minister-president zouden bombarderen. Maar Nederland is goddank (nog) bananenrepubliek(??). Wat wel vast staat is het volgende:

Holleeder en Bouterse zijn beide gewetenloze en uiterst gewelddadige criminelen met hoogstwaarschijnlijk vele moorden op hun geweten. Beiden vormen een niet weg te denken deel van de brute onderwereld in hun eigen land. Van die onbarmhartige, ranzige, keiharde en liefdeloze onderwereld waarin drugs, prostitutie, mensenhandel en het witwassen van geld verkregen uit voornoemde criminaliteit, een hoofdrol spelen. Beide topcriminelen zijn agressief en volstrekt liefdeloos uitschot dat in feite in de gevangenis hoort te zitten.

Maar Bouterse is president van Suriname en Holleeder is een vrij man. Het recht heeft kennelijk zijn loop gehad of gaat zijn loop nog krijgen.

Zo, dat gezegd zijnde, ga ik er even voor zitten om een acceptgiro uit te schrijven om een boete te betalen voor te hard rijden op een verlaten vierbaansweg binnen de bebouwde kom om 02.00 uur ’s nachts. Na correctie 53 kilometer per uur. Ook in dit geval moet het recht zijn loop hebben.

Nog donkerder dan de inktzwarte hemel staat de omtrek van de oude ijzerboom scherp afgetekend tegen het silhouet van de hoge kale berg. Het is nu even stil, maar zojuist hoorden we nog het gilschrille gezang van de plaatselijke ijsbewoners. Het is snijdend koud. Onze adem bevriest. In de verte wordt zo nu en dan op de witte vleugels van een vlagerige vrieswind het rommelende gedonder van duizenden paardenhoeven meegevoerd. De paarden trekken weer. Zij gaan de zomer alvast tegemoet. Wij blijven voorlopig hier om het basiskamp te bewaken. Onze buit ligt veilig opgeborgen in zware gecodeerde kisten van nano-titanium. Die buit zal ons rijk maken als we weer op bewoonde werelden zijn. De Zeusmaan plakt kille blauwe schaduwen op de contouren van de omgeving waardoor wij de vijandigheid van deze planeet eens te meer voelen. De osmotische energieschilden die ons moeten beschermen tegen inwerkend geweld van buitenaf kleven als vanzelfsprekende huidlagen aan ons stoffelijke lichaam. Zij maken ons, materieel gezien, nagenoeg onaantastbaar. Onoverwinnelijk. Zij kunnen het geweld van een nuclaire explosie weerstaan.

De paarden zijn hier, op deze specifieke planeet, oneindig lang geleden door ons uitgezet. Zij zijn voorzien van een uiterst solide genetische code waarop de evolutie geen greep kan krijgen. Na al die miljoenen jaren lopen de vele tienduizenden paarden hier nog steeds ongemuteerd rond. Zij kennen het oeroude verschil nog tussen het mannelijke en vrouwelijke. Slechts het gezamenlijk voorkomen van beide soorten kan i.c. de voortplanting garanderen. Dit wonderbaarlijke genetische mechanisme heeft hier al die jaren ongewijzigd kunnen overleven. Als zodanig is ons experiment geslaagd. Maar wel achterhaald, aangezien wij er lang geleden reeds  in slaagden om ons voorplantingsmechanisme in die zin te wijzigen dat wij als schier onsterfelijke zielen de spookachtige berijders zijn geworden van biologische robots. Robots die, vreemd genoeg, nog steeds het evenbeeld zijn van de vroegste beschaafde mens. Onze immateriële zielen, echter, zijn oud. Heel oud. Zij leven in een dwingende symbiose met het biologische robotlichaam. De biologische robot moet ongeveer om de tienduizend jaar vervangen worden. De noodzaak voor voortplanting is daardoor grotendeels verdwenen. In het voor ons bereikbare en toegankelijke universum leven nu ongeveer dertig miljard zielen. Meestal in menselijke vorm, maar ook in nuttiger vormen als de omgeving daar om vraagt.
Wij vingen honderden jaren geleden signalen op van de Paardenplaneet. Verontrustende signalen, maar tegelijk ook opwindend. Desondanks reageerden wij niet direct. De mobiussignalen bleven echter komen. De huidige queeste beloonde ons vorstelijk. Naast een duidelijk fors in aantal toegenomen en genetisch volstrekt intacte paardenpopulatie vonden wij de massa-omvormers in een bizarre schuilplaats ver onder het oppervlak van de planeet. Wij ontdekten esoterisch-biologische formules om massa dusdanig te manipuleren dat er een effect van relatieve zwaartekrachtopheffing ontstaat. De steen der wijzen. Formules die bedacht waren door andere bewoners van dit ruimtetijdcontinuum. Bewoners waarvan wij het bestaan nooit hadden vermoed. Bewoners die eens in een oneindig ver verleden, ruim twee miljard jaar na het ontstaan van de tijd, dit ruimtetijdcontinuum bewoonden.
Een automatisch in werking gesteld mobiusbaken leidde ons naar een ondergrondse ruimte van onvoorstelbare omvang. Vele honderden kilometers hoog en diep. In die ruimte troffen we bizarre vormen aan. Gigantische hologrammen van onverklaarbare biologische machines. Precies in het midden van de ruimte bevond zich een tempel van diamant. In het binnenste van de tempel lag op een diamanten zuil een dofzwarte kubus. Het aanraken van de duistere kubus evokeerde instantaan begrip van de onvoorstelbare esoterisch-biologische formules.

Nu zijn we op de terugweg naar de bewoonde werelden. Op weg naar de lokale tijdpoort. Wij staan op het punt om alles te doorzien. De paarden trekken verder. Wij wachten tot de tijd rijp is om toe te slaan. Op aarde is het 20-12-2012 lokale tijdsbepaling.

Boeken lezen is dingen meemaken die je zelf niet meemaakt. Boeken kunnen aanspreken. Boeken kunnen ook afkeer inboezemen (Bonita Avenue van Peter Buwalda). Maar, nog erger, ze kunnen je ook volledig koud laten (De man zonder eigenschappen van Musil). En dan is er iets helemaal fout met het boek. Denk ik, arrogant als ik ben. Natuurlijk weet ik ook wel dat het helemaal aan mij ligt, maar ik vind het nou eenmaal leuk om het boek de schuld te geven. Ik heb gemerkt dat moderne trendy boeken (Koch, Kluun, Verhoef, Noort etc.) die door bijna alle lezers goed gevonden worden door mij bijna altijd worden afgewezen. Ik kan dat soort moderne boeken niet verdragen. Die boeken doen me niets. Ik noem ze voor het gemak maar cliché-boeken. Er lijken er steeds meer van te komen en dat feit stemt mij zeer verdrietig.

Er zijn blijkbaar veel vragen die bij het lezen van boeken gesteld dienen te worden . Op geleide van die vragen wordt er vervolgens eindeloos veel geouwehoerd over literatuur. Echt walgelijk. En altijd weer dat zelfde arrogante geneuzel en betweterige gesnater over eigen smaak en voorkeur.
Volwassen mensen kunnen het kennelijk niet laten om te oordelen en te veroordelen. Of ze het nou willen of niet. Dat is betreurenswaardig en soms zelfs uitzonderlijk tragisch. Mensen willen hun mond maar niet houden. Ze blijven bijvoorbeeld maar doorzeuren over al die bekende veel verkochte boeken die ze met zoveel plezier en bij tijd en wijle overmand door emoties gelezen hebben. Ik zou zulke discussies graag willen vermijden en ergens ver weg in een uitgestrekt en eenzaam bos willen wonen waardoor de kans dat ik zulke mensen tegenkom erg klein wordt. Ik krijg de laatste tijd trouwens een steeds grotere afkeer van rare agressieve en conformistische mensen met vreemde en feitenvrije meningen. Ze kunnen mij niet meer raken. Ik heb het nu wel gezien. Voor mij is de tijd aangebroken om er tussenuit te trekken. Om eens echt van mijn leven te gaan genieten. En daar kan ik een ander nauwelijks meer bij verdragen. Dat mag dan misschien vreemd zijn, maar het is wel mijn waarheid. Voor mij geldt in toenemende mate: “L’autre, c’est l’enfer”.

Maar terug naar die vermaledijde boeken.

Wat is nu werkelijk belangrijk als je een boek wilt beoordelen. Lees maar eens wat hieronder staat en hou dan verder je grote mond alsjeblieft.

“Altijd wordt er een waardeoordeel over het boek uitgesproken, dat in het beste geval met argumenten wordt onderbouwd. De argumenten kunnen verschillen, en vaak komen ze in combinatie voor:

Esthetische (Is het boek mooi of verrassend geschreven?)
Morele (Handelen de personages goed of slecht?)
Structurele (Zit het boek logisch in elkaar?)
Literair-historische (Zorgt het boek voor vernieuwing?)
Emotionele/emotieve (Raakt het boek mij?)
Realistische (Is het boek geloofwaardig?)
Intentionele (Wat is de boodschap?)
Stilistische (Is de stijl en formulering bijzonder/goed?)

Dergelijke kritiek reikt verder dan een samenvatting en een waardeoordeel: ze analyseert en interpreteert het boek en plaatst het in een ruimer kader. Als de klemtoon valt op het werk zelf, spreekt men van ergocentrische kritiek (vergelijk close reading). Wanneer de criticus zich vooral bezighoudt met de persoon en de ideeën van de schrijver, spreekt men van personalistische kritiek. Dit staat in de Nederlandse literatuur bekend als de ‘Vorm of vent’-discussie.”

Bovenstaande limitatieve opsomming zou u minimaal moeten raadplegen bij het verwoorden van uw literatuurkritiek. Het betreft een advies van “deskundigen” en ik ben het zomaar eens een keer met hen eens.

Maar inzake het uitspreken van oordelen over boeken wil ik u, overigens net als inzake al die andere kritische oordelen die u steeds weer meent te moeten uitspreken over een diversiteit aan, qua inhoud vaak media-gestuurde, onderwerpen, de volgende wijze raad meegeven:

“Als u zo nodig over alles en nog wat een mening wilt hebben, zorg dan in ieder geval dat u de noodzakelijke objectieve kennis en informatie betreffende het onderwerp van uw kritiek hebt verzameld en hebt begrepen. Ik ben al die stomme agressieve, ongefundeerde en sterk persoonsgebonden schijtopinies inmiddels zo spuugzat geworden dat ik er wel van kan kotsen”.

Lieve mensen, bedenk wel dat wat hierboven door mij is geschreven, een duidelijk tijdgebonden en strikt persoonlijk gekleurd sfeerbeeld reflecteert van mijn vaak uiterst melancholische, altijd tegendraadse en grilgrimmige gemoedstoestand die mede teweeg wordt gebracht door mijn licht narcistische karakterstructuur. Morgen kan het zo weer anders zijn. Niets is hier wat het lijkt. U zult het niet bevredigend kunnen plaatsen in het causale sequeel van uw alledaagse stimuli die op ieder moment onophoudelijk en strikt werktuigelijk worden geregistreerd en verwerkt door uw saaie, edoch “gezonde” boerenverstand. Uw werkelijkheid is een illusie al hebt u daar zelf, in uw gebruikelijke waanwijze neerbuigendheid, natuurlijk een hele andere mening over. Maar u doet maar!!!! Mij laat dit alles volkomen koud. Ik trek mijn eigen irrationele plan!

NB. Als u zich danig heeft geërgerd aan dit krankzinnige egodocument dan heb ik mijn doel bereikt. “Hodie vivendum, omissa praetorium cura”.

Spechtenflat.

Het overleg in het Catshuis maakte zogenaamd een moeilijke fase door. Het moet desondanks en naar inmiddels ook overduidelijk is gebleken toch wel erg vreemd lopen als deze drie uiterst rechtse overlegpartijen niet tot een akkoord kunnen komen. Een conservatief liberale partij, een conservatief confessionele partij en dan ook nog eens een partij met apert fascistoïde kenmerken die alle drie op hun eigen onsympathieke wijze uitmunten in de verheerlijking van geld, bezit, macht en economische kracht. Leiders die geen leiders zijn. Wijsheid die is verwaterd tot boerenslimheid en debattrucjes. En algemeen belang dat is vervangen door individueel belang.
Hoe sneller dit zooitje ongeregeld verdwijnt hoe beter. Laten ze elkaar in de top van het corrupte vrije bedrijf maar vliegen af gaan vangen. Daar horen deze door macht geperverteerde sujetten thuis.
Wie had ooit kunnen denken dat ons voorheen zo gerespecteerde landje ooit nog eens overgeleverd zou zijn aan een groepje graaiende, plucheplakkende egoïsten.
Mag ik een nieuwe bezem alstublieft?