Categorie archief: Uncategorized

Foto: Praalgraf waarin de laatste tijd steeds meer wordt omgedraaid.

Hoor die economische overwinnaars toch eens blaten en trompetteren! Met hun schaterlachende roeptoeters van vlees in hun smalende, arrogante en wantrouwende smoelen overschreeuwen zij onaangedaan alle pleidooien voor mededogen en wijsheid. De veilige burchten van liefde en erbarmen worden door hen belegerd en zij maken zich op om de muren van het vertrouwde en het goede met hun botte volkse stormrammen te slechten. Het intellectualisme is ten grave gedragen en deskundigheid wordt in het openbaar afgezworen. Het gaat hen om meningen. Het gaat hen om, in onzinnige economische theorieën verpakte en volledig op hebzuchtig eigenbelang gestoelde, opinies, die zo angstaanjagend ver van de objectieve waarheid zijn verwijderd dat de daardoor gecreëerde afstand naar humaan en rationeel bestuur zich zelfs niet meer met behulp van solide logica en inzicht verschaffende argumenten laat overbruggen. Onder druk van een toenemende destructieve consumptieverslaving en een steeds groter gebrek aan zelfbeheersing verdwijnt een vreedzame, rechtvaardige, op vertrouwen en duurzaamheid gebaseerde toekomst onherroepelijk achter de horizon. De donkere wolken van hebzucht, macht en statusjagerij verduisteren meer en meer de harten van de economische elite en van hun hoger opgeleide vazallen. De wrede, egoïstische en kortzichtige zakelijkheid die, ten detrimente van de zwakkere medemens, vorm geeft aan de schier ziekelijke drang naar winstoptimalisatie en aan de volstrekt eenzijdige belangenbehartiging van de top van het vrije bedrijf, creëert een hardvochtige, onbarmhartige en totaal gefragmentariseerde samenleving van elkaar wantrouwende, super materialistische en naar binnen gerichte individuen.

De mensen die tegen deze verruwing en verharding in het geweer zouden moeten komen durven dat niet meer. Zij hebben zich vrijwillig laten ontwapenen door een achterhaalde politieke correctheid en door hun eeuwige angst om voor brommerige linkse mopperaars te worden aangezien. De hersenspoelende werking van perfide marketingmechanismen heeft ook deze mensen afhankelijk en weerloos gemaakt. De angst regeert! Wiens brood men vreet, wiens woord men spreekt!! In plaats van de rijen te sluiten valt men elkaar aan en bezwijkt “links” steeds vaker onder de druk van de materialistische verlokkingen der economische elite. Idealisme is fout! Solidariteit is fout!
Bijna niemand durft zijn pen meer in gif te dopen teneinde een aanklacht te schrijven tegen de vernedering van wurgende en ongelukkig makende economische afhankelijkheid en de daaraan gekoppelde beschamende beknotting van echte persoonlijke vrijheid, van echte democratie.

Dit alles laat zich vertalen in het feit dat de huidige regering met zijn leugenachtige en laffe houding Nederland steeds verder degradeert tot een potentieel fascistoïde tweederangs natie. Samen met het ondemocratische Hongarije is Nederland de risee van Europa geworden.
Ik ga me steeds meer schamen dat ik een Nederlander ben.
Deze regering moet zo snel mogelijk weggestuurd worden voor het te laat is.

Over de bergen rolt een grommend bulderen. De wolken drijven te snel naar de andere kant van het dal. Hele rijen bomen beginnen te trillen en vallen om. In de verte zie ik de hele Auvergne omhoog komen. Alles speelt zich af als in een droom. De kantelende landmassa’s tekenen zich tot vele tientallen kilometers hoog af tegen een steeds veranderende horizon. De stem van het beest schuurt en grauwt. Het einde van de aarde wordt ingeluid. Vluchten kan niet meer. Het spel is gespeeld. Het goede wordt opgenomen. Het kwade blijft achter op de veranderde aarde. Van de zeven miljard leven er nog maar een paar.

Zo zal het gaan. Ik heb er al meer dan honderd maal over gedroomd. Het moet iets betekenen. Wanneer het precies gaat gebeuren weet ik niet, maar lang zal het niet meer duren. Het is nu onbeheersbaar geworden. Het beest is losgelaten.

Op onze vakantie in Frankrijk zitten we, voor de verandering nu eens een keer wel op een mooie en comfortabele camping. Een zgn “Camping Municipal”. Hij ligt midden in de stad. In een park. Het park wordt omzoomd door statige gebouwen. Het doet een beetje aan Zwitserland denken. Morgen breken we op en rijden we via de Alpen naar Italië. De kinderen zijn lief. We gaan vanavond eten in een van de restaurantjes die aan het grote park grenzen. Ik zit onder de luifel en lees een gazet. Mijn vrouw is met de kinderen even naar de speeltuin van de camping. Alles ademt rust.
Ik lees over vreemde natuurverschijnselen die zich voordoen over de hele wereld. Dieren die opduiken waar ze niet thuis horen. Gebieden waar het veel kouder is dan normaal, maar ook streken die getroffen worden door een ongebruikelijke verzengende hitte met de daaraan verbonden droogte. In Nederland, in de waddenzee, heeft men witte haaien zien zwemmen. En in Londen is een vlucht prachtige roze flamingo’s neergestreken. Men heeft er geen verklaring voor.
Ik leg de krant terzijde en sta op. Ik ga even de benen strekken en loop richting het centrum van Grenoble. Het is midden op de dag maar de lucht is donkergrijs doorschoten met witte vegen van wolken die zich lager bevinden en chaotisch voortgejaagd worden in oostelijke richting. Een eerste regendruppel valt op mijn rechterhand.
Ik neem mijn bril van mijn hoofd om de glazen op te poetsen. Ik kan er niet scherp meer door zien. Met mijn zakdoek wil ik mijn bril schoon maken maar ik zie opeens dat de brillenglazen helemaal niet vies of beslagen zijn. Wat is dat nou? Ik kijk op en bemerk dat ook zonder bril zich een steeds dikkere mist vormt die geleidelijk de contouren van al wat rondom mij is uitwist terwijl alles wat zich verderop bevindt langzaam in een witte rookachtige mist verdwijnt. Dit ondanks de harde wind die krachtig uit het westen blaast en mijn T-shirt doet opbollen. De verbazing over dit fenomeen doet mij onmiddellijk stilstaan. Van verre hoor ik een vreemd klagend geluid op mij af komen. De mist wordt steeds dikker. Het lijkt wel of mijn werkelijkheid verdwijnt. Sta ik nog wel in het centrum van Grenoble? De huizen aan mijn linkerzijde zijn inmiddels helemaal verdwenen. De drukke straat is ook weg. Ik bevind me in een volstrekt ondoorzichtige wereld. Ik kan het niet anders omschrijven. Een ondoorzichtige wereld. Mijn voeten rusten nergens meer op. Ik zweef als het ware in een volstrekt ondoorzichtige witwollen wolkenwereld. Het klagende geluid wordt luider. Ik kan tonen onderscheiden. Het is muziek en de klanken rangschikken zich naar de melodielijn van psalm 42. Traag en gedragen gezongen door de helderste stemmen die men zich kan voorstellen. De witte wereld licht steeds verder op.

En van het ene op het andere moment is de witte wereld verdwenen en sta ik in een reusachtig gebouw. Een gebouw van onmogelijke en niet menselijke afmetingen. De muren strekken zich over vele tientallen kilometers uit naar de horizon en het dak is zo hoog dat het een visuele inspanning vergt om de contouren ervan te onderscheiden.
In de muren bevinden zich lange spits toelopende vensters. Ze zijn nog groter dan het Vrijheidsbeeld. Er zit gekleurd glas in waardoor het licht in de kolossale ruimte een licht bruingele kleur heeft. Ik sta op een weg. De straatstenen lijken van goud te zijn. Reusachtige sierlijke gebouwen, prachtige parken en flonkerende fonteinen lijken zich als het ware op te stapelen onder het dak van die immense ruimte. Deze stad strekt zich uit zover het oog reikt. Ik moet moeite doen om niet in een shock te geraken. Om mij heen bewegen half transparante vormen hoog boven het gouden plaveisel. Wij wachten al zo lang, hoor ik zeggen. U moet weten dat de teerling is geworpen. De aarde is uitgewist. Gewogen en te licht bevonden. Zij had geen nut meer voor ons. Wij hebben één exemplaar nodig voor verder onderzoek en dat bent u. Bereid u voor op wonderen en openbaringen. Het onkenbare zal aan u onthuld worden. U zult een God zijn en aan u zal een universum worden toegewezen. Wij zullen toekijken en weer ingrijpen mocht dat nodig blijken.

Over de democratie moet diep en kritisch nagedacht worden. Democratie is een staatsvorm waarvan wel gezegd wordt dat het de minst slechte van alle staatsvormen zou zijn. Maar ik begin toch zo langzamerhand mijn bedenkingen te krijgen! Het is namelijk ook de staatsvorm die, zoals de praktijk keer op keer weer uitwijst, ondanks alle mensen van goede wil, van binnenuit kan gaan rotten. Als een meerderheid de democratie echt wil afschaffen dan zal dat ook gebeuren. Ik vind dat best beangstigend. Als een meerderheid een dictator met een bruine ziel in het zadel wil helpen dan zal dat vroeg of laat gebeuren. Juist omdat een democratie uiterst bevorderlijk, mogelijk zelfs een voorwaarde, is voor het grenzeloos groeien en bloeien van een vrije markt met de daaraan gekoppelde uitzinnige welvaart, lijkt mij het gevaar van volstrekte politieke onverschilligheid niet helemaal ondenkbaar. Ik acht het daarom niet geheel uitgesloten dat de gemiddelde, materieel tot op het bod verwende, ingezetenen van welvarende westerse democratieën in de nabije toekomst door hun consumptieverslaving zo sterk gedepolitiseerd raken, dat het hun gevoeglijk steeds meer een worst zal zijn of zij nu wel of niet in een democratie leven. Het enige dat voor hen telt is dat zij zij in vrede en veiligheid excessief kunnen consumeren. En dat kan ook zonder democratie.
Nog gevaarlijker wordt het als een verslaafde ernstig wordt belemmerd bij het praktiseren van zijn verslaving. En die kant lijken we nu wel op te gaan. De doemscenario’s laten zich raden.
Het zal allemaal wel meevallen, maar toch, in het verleden zijn wel gekkere dingen gebeurd.

Wij waren in Delft. Op 6 maart 2012. Wij bewonderden de binnenstad en bezochten het Prinsenhof, de Nieuwe Kerk en de Oude Kerk. En we zagen dat het goed was. Er hing een sfeer van eeuwen her. Ik hoorde de stemmen van dode mensen. En zag de vluchtigheid van het leven in steen gebeiteld. Op de een of andere manier. Het was spannend, maar ook rustgevend. Het spoor bracht ons en het spoor nam ons weer weg.
Ook zag ik het grote mechanische omwoelen der aardkorst voor het belegerde spoorstation. IJzeren monsters die de grond klauwen en slurven die beton braakten.
Studenten reden op fietsen en stonden een heel eind van ons af. Zij waren bezig met voortplanting. Zij moesten leven terwijl wij konden nadenken. Zonde van de tijd? Waarom deden wij niet mee? Niet meer mee?
Wij zagen gaten van kogels die de geschiedenis richting gaven. Zij lag er ook even. Maar je kon goed zien dat het niet echt was. Nee, zij bleef gewoon leven. Gelukkig wel.
Het is allemaal gebeurd. Verleden tijd.
Nu ben ik weer hier. In mijn eigen huis in het grote bos. Genoeg tijd om nog meer na te denken. En daarna ga ik wat nuttigs doen. Timmeren. Klagen. Liegen. De beest uithangen. Net alsof ik een echt mens ben.

In een kerk sta ik onder het hoge dak. Mijn stem fladdert weg. Mijn ogen zien een vleug eeuwigheid. Zonder doel kan ik lopen en steeds weer worden gevangen door dingen van heiligheid. Verzonnen heiligheid. Het lijkt net echt. Een dik boek. Kaarsen. Een versierde kaars. Tot de helft gebrand. En de crypte. De dode mensen uit de geschiedenisboeken. De dode mensen van Koninginnedag. Ze hebben nu nummers. De namen zijn verdwenen. Mijn herinnering toont pracht en praal. Op deze plek. Toont verdriet en berusting. Op deze plek. De vele kleuren in de muren verbergen gebeurtenissen. Zij vormen de beelden van buiten om tot een geruststellende verzoening met verdriet en boosheid. Dichter bij troost. Het is niet erg. Het valt mee. Buiten de muren, achter de kleuren, is het erger. Harder. Wreder. Zonder liefde. De muren beschermen tegen de storm des levens. Zo lijkt het wel. Alles is rust. De Poort staat hier altijd open. Wil ik hopen.

Geld wat stom is maakt recht wat krom is!

Wat is toch de achtergrond van dat aanhoudende gezeur over Griekenland en de Europese Monetaire Unie? Ik ga proberen, als volslagen leek op economisch gebied, de hoofdzaken dienaangaande voor mijzelf op een rijtje te krijgen. Dus geen ingewikkelde verhalen alsjeblieft.

De toelating van Griekenland tot de euro werd mogelijk gemaakt doordat met al dan niet gevraagde hulp van Goldman Sachs financiële gegevens werden verdraaid en vervalst. Gegevens die nodig waren om te bezien of Griekenland wel voldeed aan de criteria voor toetreding. Boekhoudkundige gegevens die met behulp van GS kennelijk op frauduleuze wijze pasklaar werden gemaakt. Griekenland was en is, zoals de dagelijkse praktijk uitwijst, nog steeds een corrupt land met een uiterst slechte belastingmoraal. Het land is onderdeel van het mediterrane economische achterstandsgebied. Griekenland heeft een overheid met torenhoge schulden. De belastingopbrengst is chronisch te gering om de rente van die schulden te betalen. De rijken in Griekenland betalen nauwelijks of geen belasting. De sociale voorzieningen staan niet in verhouding tot de inkomsten van het land. Dat moest dus op een gegeven moment wel verkeerd gaan. De banken die Griekenland steeds geld leenden kunnen uiteindelijk natuurlijk fluiten naar hun centen. Wel proberen zij via hun natuurlijke bondgenoten t.w. de rechtse regeringen binnen de Europese Unie nog een deel van hun centen terug te krijgen door Griekenland economisch en politiek flink onder druk te zetten. Griekenland wordt door hen gedwongen om ingrijpend en draconisch te bezuinigen. Het land moet de weelderige sociale voorzieningen afbreken. De Grieken moeten harder en langer gaan werken voor veel minder geld. De overheid moet kleiner gemaakt worden door de meeste overheidsdiensten te verkopen, te privatiseren. En, last but not least, de belastinginning moet grondig hervormd worden. Kortom, Griekenland wordt de duimschroeven aangedraaid door zijn onverbiddelijke en hebzuchtige schuldeisers: de banken. De extreme bezuinigingsmaatregelen, indirect opgelegd door de in de EU verenigde politieke stromannen van de grote internationale banken, zorgen ervoor dat de al geringe productiviteit van de Griekse economie een absolute ondergrens nadert. Als die grens wordt overschreden is Griekenland failliet. Dan houdt het land daadwerkelijk op met betalen.
Fraude en corruptie in samenwerking met grote internationaal opererende banken zorgden er destijds voor dat Griekenland de euro mocht invoeren. Tien jaar lang konden zij als euroland naar hartenlust lenen binnen Europa om hun overheidstekorten te betalen. Internationale banken waren, verblind door winstbejag, maar al te graag bereid het benodigde geld te fourneren. Nu kan Griekenland zelfs de rente van zijn schulden niet meer betalen en wordt er door de EU periodiek honderden miljarden euro’s (belastinggeld!!!) overgemaakt om dit toch nog (gedeeltelijk) mogelijk te maken. Geld dat vrijwel ogenblikkelijk weer wordt doorgesluisd naar de grote internationale schuldeisers. De banken dus.
De internationale bankwereld heeft er dus belang bij dat Griekenland economisch helemaal wordt uitgeknepen. Zij willen hun geld terug. En die banken worden daarbij geholpen door hun natuurlijke politieke vrienden ter rechterzijde.

Voor iedereen met een beetje verstand moet het toch duidelijk zijn dat dergelijke ingrijpende bezuinigingen de economie van Griekenland steeds verder kapot maken. De EU is op de verkeerde weg!! De oplossing is dat Griekenland gewoon failliet gaat, dus ophoudt te betalen, uit de euro stapt en de drachme weer invoert. Dat zal, na een korte en hevige pijn, de Griekse economie een behoorlijke boost geven. De concurrentiepositie van Griekenland zal snel verbeteren. Het zal de moeite gaan lonen om een exportindustrie te gaan opbouwen en het toerisme zal bloeien als nooit te voren. En…….Griekenland kan in alle rust een terugbetalingsregeling organiseren die zich over tientallen jaren zal moeten uitstrekken om te voorkomen dat het land economisch naar de gallemiezen gaat.

“Als je het onderste uit de kan wil hebben, krijg je het deksel op de neus”.

En hij kan ook nog heel hard brullen!

Er zijn punten van ergernis. Eigenlijk heel veel punten van ergernis, tenminste als je bereid bent om moeite te doen tijdens je leven alert en betrokken te zijn. De oorzaak van alle ergernis is meestal gelegen in het ontbreken van consequente rechtvaardigheid, het verdampen van empathie, het naar binnen richten van de blik en het verruwen van omgangsvormen. Om er dus maar een paar te noemen!!! Dit alles heeft dan per definitie weer te maken met het onwrikbare gegeven van de menselijke hoedanigheid (la condition humaine).
Oftewel, zo zit een mens nou eenmaal in elkaar!! Maar ook het feit dat men in Nederland sinds de jaren zestig van de vorige eeuw niet langer meer door het solide hekwerk van de verzuiling wordt belemmerd in zijn individuele sociaal-economische ontwikkeling speelt een grote rol bij het zich langzaam ontwikkelen van een breed gevoelde kwaadheid op alles en nog wat. Vogels van diverse intellectuele pluimage en maatschappelijke komaf konden elkaar na de jaren zestig overal ontmoeten binnen een grotendeels geëgaliseerde samenleving, zodat de aan deze “vermenging” inherente ergernis, woede en afgunst sedert die tijd steeds groter konden worden. Een dubbeltje kan in zo’n sociaal grotendeels gelijk gemaakte samenleving gelukkig ook een kwartje worden, maar gebeurt dat niet dan kun je altijd anderen de schuld geven, hetgeen dan ook op grote schaal werd gedaan!

De mens is van nature hebzuchtig en kan de onlustgevoelens die met deze hoedanigheid samenhangen maar ten dele neutraliseren door zijn verstand te gebruiken. De geschiedenis leert ons dat we wat dat betreft al ver zijn gekomen, maar het kan nog steeds beter en de een is er beter toe in staat dan de ander. Ik ben er van overtuigd dat de westerse mens zo’n driehonderd jaar geleden, bij het begin van de industriële revolutie, een economische weg is gaan bewandelen die mogelijk op dat moment een prachtige ontsnapping bood aan de toen bestaande sociaaleconomische problemen maar die hem gaandeweg op steeds grotere obstakels deed stuiten tijdens zijn “zoektocht” naar uitdagingen en kansen. Uitdagingen en kansen die de mens nou eenmaal nodig heeft om zich op ethisch gebied zo goed mogelijk te bekwamen. Gedurende dit hele proces kreeg de westerse mens het op materieel gebied weliswaar steeds beter. Op geestelijk gebied, echter, werd geen gelijke tred gehouden met deze progressie. Hij werd mentaal steeds steviger vastgeketend aan zijn materiële verlangens. Het “reptielenbrein” bleek in zijn algemeenheid nog steeds veel sterker dan de neocortex. Voor de goede orde: Het reptielenbrein is de oudste laag in onze hersenen. Het reptielenbrein is verantwoordelijk voor onze primaire overlevingsdrang. De neocortex is de evolutionair jongste laag van het brein. In vergelijking met andere zoogdieren is deze laag bij de mens het meest ontwikkeld. De neocortex is vooral verantwoordelijk voor het bewust verwerken van informatie en stelt ons in staat om rationeel te redeneren. Ik zeg dit even om misverstanden te voorkomen.

Inmiddels is de geest van vooral de westerse mens onder de steeds toenemende invloed van de moderne, op de commercie gebaseerde, media meer en meer verknoopt geraakt met zijn tomeloze bezitsdrang – ook wel hebzucht genoemd – zodat momenteel echt wel van verslaving kan worden gesproken. De moderne mens is voor een groot deel vervreemd van zijn basisbehoeften (lichamelijke en geestelijke autonomie, autarkie, solidariteit, empathie, duurzaamheid, natuur, voldoende territorium etc.) En dat gaat op den duur knellen. Dat geeft stress. Stress die we steeds vaker in alle geledingen van onze samenleving tegenkomen. Stress als een schadelijke stof die het lichaam langzaam maar zeker vergiftigd. Vooral door de langdurige en massale blootstelling aan dit langzaam werkend gif in de vorm van allerlei overbodige en kennelijk zeer moeilijk te verenigen levenstaken gaat het aldus getergde individu langzaam ten gronde aan ontevredenheid en geestelijke armoede. Er is geen harmonie, er is geen vrede, er is geen zelfreflectie, maar bovenal is er geen verinnerlijkte soberheid, geen ascese. En dat doet de gemiddelde westerse mens de das om. Hij crepeert als het ware in een gouden paleis. Hij maakt zichzelf wijs dat hij tevreden is, maar de “objectieve” werkelijkheid van zijn leven laat duidelijk iets anders zien, zodat er in mijn ogen eerder gesproken kan worden van een soort vervreemdende pseudo-tevredenheid. Ik ben best wel tevreden maar toch erg boos. Zoiets!!

Ik ben van mening dat zo’n zelfgenoegzame pseudo-tevredenheid vermeden dient te worden en ik doel daarbij dan op die typische modern-modieuze neoliberale tevredenheid die zich maar al te vaak manifesteert in een beangstigende, maar vooral ook zeer irritante vorm van egoïstisch optimisme en de daarmede gepaard gaande oppervlakkige, hedonistische en anti-intellectuele gemoedsgesteldheid. Aan dat soort verhullend nihilisme hebben we niets als het gaat om de het in stand houden van de soort.

De wereld is mijns inziens het best geholpen met kritische, licht pessimistische probleemoplossers. Met betrokken mensen die de problemen van deze wereld wel serieus nemen en ze niet meteen vertalen in alles verlammende schuldvragen, persoonlijke aanvallen of commerciële mogelijkheden. Het destructieve narcisme dat deze westerse samenleving zo genadeloos teistert moet teruggedrongen worden. De verwende antisociale enkeling moet uit het probleem gehaald worden. Het wordt met name tijd dat er voor wetenschap een veel prominenter plaats wordt ingeruimd bij het formuleren van oplossingen voor urgente maatschappelijke problemen. Het wordt tijd dat de politiek op geleide van solide wetenschappelijke inzichten eindelijk eens prioriteiten gaat stellen in plaats van steeds weer te buigen voor allerlei populistische onzinargumenten. En het wordt zeker tijd dat die vermaledijde megalomane en immorele enkeling nu eindelijk eens een toontje lager gaat zingen, het liefst door zich, op basis van in zijn geest voortschrijdend inzicht, alsnog te metamorfoseren tot een betrokken, solidair, ethisch en empathisch individu. Kan dat? Natuurlijk niet. Maar het is wel leuk om erover te dromen.

Een bloem in de Alpen.

Soms overschrijdt het getoonde op de verrekijk alle grenzen van betamelijkheid en fatsoen. Het is werkelijk niet te geloven wat men aan het kijkersvolk meent te moeten tonen om te bewerkstelligen dat die vermaledijde kijkcijfers maar omhoog gaan. Het is een schier constante evocatie van pure onbeschoftheid, rellerigheid en sensatiezucht. Vaak zit ik met plaatsvervangende schaamte en gekromde tenen te kijken naar die trendgevoelige, ijdele en megalomane anchormannen. Ook hier zal wel weer gelden dat het sterke schouders moeten zijn die de weelde van de pluimstrijkerij kunnen dragen. Maar het kwaad is, vooral bij de commerciële omroepen, ook heel vaak gelegen in het format van het programma.

Van beide soorten fatsoensoverschrijding geef ik een recent voorbeeld.

– Het interview van v. Nieuwkerk met Martijn van Dam.

– Het programma op een van de RTL- tv-zenders waar men meent ongevraagd bezoekers van de afdeling spoedeisende hulp te moeten filmen en af te luisteren.

Je hoeft toch geen schijnheilige of een van de werkelijkheid losgezongen moraalridder te zijn om op basis van je eigen verinnerlijkte fatsoensnormen te constateren dat sommige programma’s op de verrekijk de grenzen van betamelijkheid ver overschrijden.
Moet je dan alles maar leuk, modern en uitdagend blijven vinden om erbij te horen? Wordt er nou nooit eens een grens bereikt?

En ja, uiteraard zit er een knop op de tv! Maar dat lost het maatschappelijke probleem van de steeds verder oprukkende hufterigheid natuurlijk niet op. Verwijzing naar die knop is slechts een goedkope en makkelijke manier van belanghebbenden om andersdenkenden in deze monddood te maken.

Wachten op de lente.

“Het wordt me niet gemakkelijk gemaakt”, zucht de man terwijl hij over het zoveelste uitgebrande autowrak klimt. In de verte is vaag kanonvuur te horen. Het wordt avond en de schemering waarschuwt de man voor de nacht. Hij gaat even met zijn rug tegen een half ingestorte muur zitten, doet zijn rugzak af en pakt zijn broodtrommel en veldfles. Het kleinere doosje met druiven laat hij nog even zitten. Met een donderend giergillend geweld komt een jachtbommenwerper over die zijn napalmbommen een kleine 400 meter verder afwerpt. Een briesend en grommend gordijn van ziedende vlammen en roetzwarte rook onttrekt de horizon aan het gezicht. “Allemachtig”, klaagt de man, “Het is goed raak vanavond”.
Vanachter een deels verschroeide heg komt de buurman aanlopen. “Dat scheelde niet veel” zegt hij. “Dat kun je wel zeggen, ja”, bevestigt de man.
Ze kijken met zijn tweeën naar de lucht. In de verte wordt het kanonvuur luider. “Het lijkt wel of het dichterbij komt”, zegt de buurman. “Ik denk dat de wind gedraaid is. Dan hoor je het altijd beter”, antwoordt de man. “Hoe lang vechten ze nu al?”, vraagt de buurman. “Ik weet van mijn opa dat ze voor de tweede openbaring al aan het vechten waren en dat is zo’n negentig jaar geleden” zegt de man. “Maar kom, ik ga er weer eens vandoor. Ik moet nog een flinke afstand afleggen vannacht” “Je weet waar je het voor doet”, roept de buurman hem achterna. “Volgende week is het jullie beurt”, antwoordt de man. Hij haalt zijn volautomatische machinegeweer tevoorschijn en mikt op een snel naderende scooter. Hij geeft een salvo af en de scooter ontploft in volle vaart. De bereider wordt afgeworpen en belandt op een paar meter afstand van de man. “Nou, dat begint al lekker. Een duvelstoejager op het dievenpad. Toe maar jongens” Hij schiet nog een salvo in het stervende lichaam van de duvelstoejager. “Zo, die zegt niks meer”
Hij kijkt achterom en ziet de puinhopen van die eens zo gezellige en gemoedelijke Vinex-wijk. De buurman is inmiddels weer verdwenen. Hij woont met zijn gezin tussen de puinhopen van het slagveld, net als de meeste mensen op deze planeet. Zij hebben er genoeg voor betaald.
De man versnelt zijn pas. Hij wil over vijf uur aankomen bij de uitgang. Nog een weekend en dan is zijn vakantie weer voorbij. Op de kapot geschoten snelweg moet hij om de uitgebrande autowrakken heen manoeuvreren. Hij loopt richting het front, dat zo’n vijftien kilometer verder ligt. Boven het kanongebulder is ook het gegil van de stalinorgels te horen. Een snel aanzwellend gieren waarschuwt de man die in een reflex dekking zoekt. Achter hem ontploffen een aantal zware granaten. Hij hoort het sissende fluiten van de granaatscherven. Hij moet nog acht kilometer lopen voor hij bij de ingang is. Het zal niet makkelijk worden. De duvelstoejagers hebben net deze nacht uitgekozen voor een offensief. In de verte ziet hij parachutisten neerkomen. De gebouwen langs de kapotgeschoten snelweg staan in brand. Al tientallen jaren. De man hoort een langzaam aanzwellend laag grommend gebrul en ziet een aantal ouderwetse motorfietsen op zich af komen. Hij blijft in dekking. Het zijn ongeveer twintig duvelstoejagers. De aanblik van de wanstaltige lichamen die het resultaat lijken te zijn van een kruising tussen mensen, varkens en wolven, boezemt hem angst in. Alhoewel hij moet toegeven dat hij ook iets van een aangename opwinding voelt. Eén duvelstoejager kijkt in de richting van zijn schuilplaats. De man ziet een gruwelijk hoofd met een afzichtelijke varkenssnuit, lange slagtanden en roodgloeiende kleine ogen. Op de kop van het beest staat een Duitse helm. Het draagt een mouwloos lederen vest dat is behangen met gedroogde mensenhoofden. Over zijn schouder hangt een machinegeweer. Het onderlijf van het beestmens is onbedekt en torst een grotesk en abnormaal groot geslachtsdeel. De troep motormonsters is binnen een paar seconden voorbij. De man blijft nog even liggen en kijkt naar de absoluut zwarte hemel, waarin een abnormaal grote pokdalige maan hangt die een ziekelijk grijsachtig licht verspreidt. Hij gaat verder.
Na een uur begint hij de plek van zijn bestemming te ontwaren. Een matzwarte kubus met ribben van 15 meter. Een veilige haven door God zelf gebouwd. Op de bovenkant van de kubus zit een transitiemeester. Zijn enorme witte vleugels houdt hij uitgestrekt alsof hij ze wil laten drogen in het kwaadaardige maanlicht. Op een sierlijke slanke nek bevindt zich een hoofd met edele trekken. Het naakte lijf is parelwit en volledig geslachtsloos. Het wezen deelt de code mede aan de man. De man loopt door de wand van de kubus en komt in een enorme ruimte, een immense zaal waarvan het plafond zo hoog is dat deze zich bijna aan het zicht onttrekt. De tegenoverliggende wand is zo ver verwijderd dat hij niet meer te zien is. Het is druk in de zaal. Allemaal reizigers.
De man visualiseert zijn slaapkamer en fluistert de code. Het volgende ogenblik zit hij aan zijn bureau. Onder aan de trap roept een vrouwenstem. “De thee staat klaar. Kom je beneden”.
Hij loopt de trap af de huiskamer in. Zijn vrouw heeft voor de gezelligheid een paar kaarsen aangestoken. “Zullen we straks naar “The Voice” kijken”, vraagt zij. “Ja, leuk”, antwoordt hij, “ik ben benieuwd of Niels het haalt”.
“Hebben de kinderen nog gebeld?”.

De geschiedenis van de schaats.

Hieronder volgt een bericht van de hulporganisatie Oxfam Novib. Het gaat nog niet echt lekker met de wereld. Hoe zou dat toch komen?

“DEN HAAG – De wereld is slecht in staat hulp te geven bij meerdere grote rampen tegelijk. De Verenigde Naties bieden daarvoor te weinig consistent leiderschap, stelt hulporganisatie Oxfam Novib dinsdag in een rapport.
Foto: AFP

De humanitaire hulpverleners moeten daarom meer geld opzij leggen voor rampen en vaker lokale organisaties inschakelen.

Vooral in 2010 werd de wereld overspoeld met crises, zoals de aardbeving en cholera in Haïti en de overstroming in Pakistan. In 2011 sloegen de hulpclubs alweer alarm, ditmaal over de hongersnood in de Hoorn van Afrika. ”Bij veel rampen was de hulp te laat en te klein”, stelt Oxfam Novib.

De vrees is dat het aantal humanitaire rampen toeneemt door de klimaatverandering. Extremer weer leidt tot meer rampen zoals overstromingen of langdurige droogtes. Tussen 1970 en 2000 is het droge deel van de aarde verdubbeld. Miljoenen mensen verhuizen bovendien naar de kwetsbare gebieden, wegens de overbevolking elders.

Spanningsgebieden

Tegelijkertijd zijn er vele spanningsgebieden in de wereld. Weinig landen slagen erin om conflicten te beëindigen. In de laatste 5 jaar zijn slechts 2 van de top-20 ontvangers van humanitaire hulp erin geslaagd de alarmfase te ontstijgen.

Momenteel leven 1,5 miljard mensen in spanningsgebieden. Dat aantal zal nog toenemen, vreest Oxfam Novib, wegens de groeiende strijd om energie, voeding en water.

Hulpcapaciteit

Oxfam Novib ziet dat de hulpcapaciteit wel toeneemt, maar nog niet genoeg. Alleen al in 2010 stierven 300.000 mensen door natuurrampen. ”Hoewel het geen doorsnee-jaar was, toont het wel hoeveel voortgang er nog gemaakt moet worden”, aldus het rapport.

De hulporganisatie merkt dat er meer mogelijk is door vaker samen te werken met lokale organisaties.

In Somaliland steunde Oxfam een plaatselijke groep die bewoners hielp met het bouwen van kleine dammen, waardoor het water minder snel wegstroomde. Dat werkt vaak beter dan grote eigen hulpacties opzetten, aldus het rapport.”

De urgentie is groot. De prikkel om structureel te veranderen blijkbaar erg klein. En de toekomst gaat er daardoor steeds akeliger uitzien. Door de wetenschap zijn reeds vele uitvindingen gedaan die bij implementatie de wereld zouden kunnen veranderen in een paradijs (kijk maar eens op TED) Blijkbaar zijn er krachten werkzaam die er geen belang bij hebben deze implementatie te prioriteren. Dat valt te betreuren.

Zo, direct lekker wandelen. Filmcamera mee en fototoestel. De jacht op de mooie plaatjes is weer geopend. Vanochtend wees de buitenthermometer min 13,4 graden op de schaal van meneer Celsius aan. Het is koud!!!