Categorie archief: Uncategorized

De stukjes van meneer Arnon Grunberg op de voorpagina van de Volkskrant lees ik altijd. Meneer Arnon is een soort messias. Hij laat voortdurend weten hoe hij over de meest verschillende zaken denkt. Dat herken ik. Ik doe dat ook! Het heeft iets te maken met een lichte vorm van exhibitionisme. In mijn familie komen veel van dat soort zelfbenoemde messiassen voor. Ooms, tantes, neven en nichten die de onbedwingbare behoefte gevoelen om anderen mee te delen hoe het leven eigenlijk in elkaar zit en wat er zoal niet gedaan dient te worden om dat leven te verbeteren. Ik ben dus ook besmet met het messiasvirus. Het is lastig. Zo’n opdringerige natuur. Op een gegeven moment ga je toch een beetje genoeg krijgen van jezelf, van al dat ijdele geschrijf en van al die prrrrrrachtige natuurfoto’s. Waarom kan ik zaken niet gewoon dicht bij me houden? Enkel en alleen voor mijzelf. Waarom wil ik toch steeds anderen mee laten delen in dingen die ik maak, denk of doe? Okay, een mens is een sociaal wezen en kan daarom niet zonder andere mensen. Blijkbaar. Maar de ziekelijke neiging om mijzelf voortdurend op facebook, OBA, Hyves etc. te manifesteren, zou dat nou echt niet een beetje minder kunnen? Mogelijk zou ik me eens wat meer moeten verdiepen in mijn eigen onbescheiden handel en wandel en zou ik me misschien wat minder moeten bezig houden met een ander. Dat moet toch kunnen, zonder dat ik meteen een of andere rare kluizenaar wordt.
Wat mij opvalt is dat mensen de laatste twintig jaar sowieso een stuk onbescheidener zijn geworden. Is U dat ook niet opgevallen? Zij scheppen, zonder enige gêne, op over hun vaak toch middelmatige talenten en vaardigheden. Kennelijk werkt deze “strategie” wel want de onbescheidenheid lijkt steeds pregnanter aanwezig te zijn in het huidige intermenselijke verkeer. Het is blijkbaar een nuttige strategie. Maar ik dwaal weer enorm af!!

Arnon Grunberg dus – want over hem wilde ik het eigenlijk hebben – verbaast mij steeds meer als ik de “ethische” inhoud van zijn columns afzet tegen de aanvankelijke indruk die ik, na lezing van verschillende van zijn romans, van zijn “moraliteit” had. Er valt een duidelijk “Leitmotiv” in zijn persoonlijkheid te ontdekken. Dat wil zeggen zijn persoonlijkheid zoals ik deze steeds beter uit zijn stukjes in de krant heb leren kennen. Hij heeft zich, naar mijn mening, overduidelijk het mensbeeld van de “New Yorker” eigen gemaakt. Net als Heleen Mees. Hij gelooft in de zegeningen van het kapitalisme en heeft een bloedhekel aan alles wat met “…ismen” te maken heeft. Vooral idealisme moet het bij hem ontgelden. Dat kan worden verklaard door de herinnering aan de monsterlijke wreedheden die zijn joodse familie in het recente verleden heeft moeten ervaren van dit soort “…ismen” Daarom ergert hij zich ook groen en geel aan alles wat ook maar een beetje naar socialisme riekt.
Arnon zelf zou ik willen omschrijven als een sterk seksueel gedreven mens (zijn instemming met veel van wat meneer Freud bedacht heeft steekt hij niet onder stoelen of banken). Hij herkent en erkent de seksuele component van de menselijke hoedanigheid als het substraat op basis waarvan ons dagelijkse leven vorm krijgt. Hij is de immorele anarchist in hart en nieren. Hij is de echte New Yorker. Hij is de hedonistische en amorele grachtengordelbewoner in het kwadraat.

Maar laten we eerlijk wezen, in feite kun je ook geen andere kant op in deze, alle menselijke verhoudingen beheersende,  super materialistische en uiterst commerciële maatschappij. Door in deze westerse samenleving te worden geboren en op te groeien wordt het je als schrijver wel heel erg moeilijk gemaakt om te kunnen en te willen afwijken van die stereotype hedonistische, amorele, liberale “mir nichts, dir nichts” – houding. Als je je kostje moet kopen met schrijven kun je voor de vorm nog wat ethisch sputteren langs de zijlijn, maar het echte keiharde, niets en niemand ontziende spel om de knikkers wordt door jou net zo serieus gespeeld als door alle andere hebzuchtige hedonisten. Zo nu en dan geef je wat geld aan de zwakkeren en klaar is kees. Geweten gesust. Je kunt weer verder.
En meneer Arnon Grunberg lijkt mij zo’n persoon. In feite niets bijzonders dus. Slechts meer van hetzelfde.
Het zijn sterke schouders die de weelde kunnen dragen.

NB. Dagelijks zwerf ik over de Ginkelse heide en nog nooit ben ik een plaggenhut tegen gekomen waarin betrokken en kritische mensen huizen die er ten diepste van overtuigd zijn dat deze orde hun orde niet is. Je zou er bijna cynisch van worden!

Wel kom ik elke dag mensen tegen die het debiteren van jij-bakken als het ware in de mond bestorven ligt. Dat dan weer wel natuurlijk. Gelukkig maar, zou ik bijna zeggen.

In de krant van vandaag staat een overlijdensadvertentie van Fokko Veldman. Hij overleed op 22 januari 2012 in Bilpin, Australië. Tijdens zijn leven was hij samen met zijn vrouw Prue Gargano als auteur/bewerker verbonden aan vele Prisma-uitgaven, waaronder de belangrijkste: het pocketwoordenboek Engels, waar hij tijdens zijn ziekte tot op het laatst toe aan gewerkt heeft.
Het pocketwoordenboek Engels – Nederlands van Prisma, u kent het wel, dat grijze boek met de Engelse Union Jack en de Nederlandse driekleur, was voor mij een onschatbare en vooral handzame hulp bij het lezen van boeken in de Engelse taal. Het heeft er mede voor gezorgd dat ik mijn Engelse vocabulaire dusdanig kon uitbreiden dat ik het betreffende woordenboek steeds minder nodig heb. Daarom wil ik even stil staan bij het overlijden van Fokko Veldman.

Ik eer hem met een paar van mijn natuurfoto’s.

Zo maar een beetje wandelen over de Loenermark. Niks speciaals. Zwerven en nadenken. Het kan beter, maar ik ben al tevreden met hoe het nu is. Rustig, sober en hoopvol.

Als je zelf dik bent vind je “dik-zijn” niet zo erg. Als je zelf mager bent geef je de voorkeur aan slanke mensen, vind je “mager-zijn” vaak een absolute “must” en staan dikke mensen je tegen. Als je zelf intelligent bent (een hoog IQ hebt) dan vind je intelligentie erg belangrijk en kun je jezelf enorm ergeren aan die verschrikkelijke domme mensen die maar niets willen en kunnen begrijpen. Als je zelf dom bent (een laag IQ hebt) vind je dom zijn prima en verheerlijk je die domheid door het als nuchter boerenverstand te betitelen. Als je rijk bent hou je van geld, macht en status en zul je alles doen om die zaken te behouden en stem je daarom op de VVD. Als je arm bent zeg je dat geld niet gelukkig maakt, dat de wereld oneerlijk en onrechtvaardig is en stem je links. Als je bang bent voor vreemdelingen heb je een hekel aan vreemdelingen. Als je vreemdelingen cultureel interessant vind dan ga je met vreemdelingen om en probeert ze te begrijpen.

O ja, ik wil ook nog even iets zeggen over “geluk” als statussymbool.

De moderne verwende en decadente westerse mens draait zichzelf maar al te graag een rad voor de ogen door steeds weer met grote nadruk te beklemtonen dat hij zo ontzettend gelukkig is. Geluk als statussymbool!! Daarbij beseft die moderne verwende en decadente mens totaal niet hoe kleinburgerlijk, vervelend en onsympathiek het in de ogen van zijn meer realistische en kritische medeburger is om hen steeds maar weer van de daken te horen schreeuwen hoe vreselijk gelukkig hij/zij is. Geluk is een trendy artikel en voor alle verwende en decadente mensen een onmisbare voorwaarde om er bij te horen. Maar voor wijze, verstandige en werkelijk volwassen mensen blijft die jacht op het eeuwige geluk een uiterst irritant en infantiel fenomeen. Geluk is volgens deze gebenedijde mensen een kostbaar juweel dat zich schuil houdt tussen de wildgroei van sleur, eenzaamheid, vervreemding, verdriet en agressiviteit. Geluk koester je als een echte goede vriend die je maar een paar keer per jaar tegenkomt. En…….echt diep doorvoeld geluk is zeker niet het banale, vulgaire en aan mentale inflatie onderhevige “geluk” dat de marketeers van het bedrijfsleven bij het maken van hun commercials voor ogen hebben.

Misschien lijkt het bovenstaande wat gechargeerd, zwart-wit en arrogant weergegeven en zullen sommige mensen, die dit mechanisme bij zichzelf onderkennen, zich mogelijk ontmaskerd voelen en derhalve de behoefte voelen om agressief te reageren, maar dit alles ten spijt blijft het mijns inziens een waarheid als een koe.

De gemiddelde “bevooroordeelde” mens hanteert zijn eigen eigenschappen en hebbelijkheden, welke hij bijeen heeft gesprokkeld middels genetische overerving, zijn opvoeding, zijn opleiding en de aard van zijn leefomstandigheden, als volstrekt onwetenschappelijke maatstaf en ondeugdelijk referentiekader voor de beoordeling en waardering van zijn medemensen. De gemiddelde mens is een willoze slaaf van zijn eigen voorkeuren en aversies. De gemiddelde mens is volkomen voorspelbaar en saai net als de samenleving die hij op basis van die saaiheid en voorspelbaarheid construeert.

Het is dus allemaal niet zo moeilijk. Zoals hier boven beschreven gaat het bijna altijd. Er zijn echter ook uitzonderingen op die regel. Niet veel, maar ze zijn er toch. Ze houden zich meestal verborgen en zijn moeilijk te vinden tussen die horden bevooroordeelde, bange en hele gewone mensen.

Die uitzonderingen moeten we goed in de gaten houden en koesteren. Zij helpen de samenleving namelijk vooruit. Zij zijn in staat om echt “out of the box” te denken en zorgen op termijn voor een betere en gelukkiger wereld.

Wij hebben net naar “Buitenhof”gekeken. Interview met de Grote Communicator! Onze eigen vrolijke Minister-president. Het was een loflied op de beginselen van de neoliberale economie ten gehore gebracht door Mark Rutte in samenzang met de AVRO-man Pieter Jan Hagens. Een beschamende vertoning. Een verhaal over hebzucht, over de belangen van het liefdeloze bedrijfsleven en de ziekelijke zucht naar steeds grotere economische groei. Geen woord over duurzaamheid. Geen woord over de sociale aspecten die samenhangen met een neoliberale markteconomie. Geen woord van compassie met de zwakkeren in deze samenleving! Ronduit een beschamende vertoning. En Pieter Jan Hagens zou zich moeten doodschamen voor zoveel gebrek aan kritisch vermogen. Als je een uur lang over niets anders weet te praten dan over geld, geld en nog eens geld ben je mijns inziens wel heel armzalig bezig!
Gelukkig had Max Pam het laatste woord. Niet zo leuk voor het CDA!

Nu het gedicht!

Gebakken luchtballon.

Soms leg ik stil mijn oor te luisteren
bij deftigheid van rang en stand.
Vaak hoor ik dan het heimlijk fluisteren
over hoeden en de rand.

Ze praten erg voorzichtig,
hun ogen zijn gericht,
op prangende netelkwesties
van landelijk gewicht.

Ze gebaren uiterst heftig,
met uitgestreken gezicht,
ze zwellen en ze zweven
naar hoge hemelsferen
ze zuchten moe en gelaten
onder publiekelijke plicht.

Ze stijgen en ze stijgen,
ze stijgen meer en meer,
het voetvolk blijft beneden
en van heilige hemelhoogte
roept men keer op keer
dat burgers hier niet treden mogen
al prangt het nog zozeer.

Dit is gewijde heilige grond.
bestemd voor de eigen elite.
Houdt nu even uw grote mond,
Eerst willen we zelf genieten.

Wij denken voor u en voor al wat u lief is,
wij schenken u welvaart en vrede.
Het welzijn dat moet u dan zelf maar doen,
daarvoor komen wij niet naar beneden.

Een radicaal ging uit om te zaaien
het was haat waar het hem om ging.
Het moest kiemen en moest groeien,
en moest worden tot een machtig ding.

Maar het zaad viel in verkeerde aarde,
het viel op brakke grond,
en ondanks mest en water
verdorden de plantjes terstond.

want het enige dat er kon groeien,
was een struikje taai en blond,
een struikje dat zich niet liet snoeien:
“de purperpaarse christenhond”,

een kleine, edoch felle donder,
met tanden scherp en lang,
verzot op oorlogvoeren,
en voor de duvel nog niet bang.

De les die de radicaal moet leren,
En hij luist’re goed naar deze raad,
Zaai liever het zaad der lieve vrede,
in plaats van het zaad der ziedende haat.

Leef uit liefde en met rede,
Wees vroom en tolerant
haal het geloof niet naar beneden
steek het godshuis niet in brand.

U zult denken, is dat gedoe met al die rare radicalen niet een beetje achterhaald? Ja, dat zou je misschien kunnen hopen, totdat onze koningin een monsterlijk grote hoofddoek over haar, op een uit de kluiten gewassen gebaksdoos lijkende, hoofddeksel knoopt alvorens de heilige grond van een Moskee te betreden. En dan weet je dat onze blonde held uit Venlo naar zijn twitterdoos grijpt en er lustig op los begint te kwetteren.
Ik sta vierkant achter onze vorstin. Terwijl ik dit schrijf krijg ik de tranen in de ogen. Zojuist kon ik niet anders dan stram in de houding staand het Wilhelmus zingen. Uit volle borst!!  Zo, dat lucht op. Beatrix, alle vaderlandslievende zielen staan achter je. Versaag niet! Wij steunen je. Dat wil zeggen: ik in ieder geval!

Hij kon niet anders omdat hij zich tot op het bot gekwetst voelde. Een in zijn vroege jeugd verworven narcistische karaktergesteldheid verhindert hem keer op keer op een rationele en volwassen manier met kritiek om te gaan. Toen zij voor de zoveelste keer een schampere opmerking maakte over zijn te lange graatmagere postuur heeft hij haar met de hamer, die hij in zijn hand had om een spijker in de muur te jassen, in een ziedende klap morsdood geslagen. Nu ligt zij, hevig bloedend uit een gapende hoofdwond, levenloos op het koude zeil van de ongezellige slaapkamer. Hij komt weer tot zijn positieven en weet dat er geen weg terug meer is. De realiteit begint tot hem door te dringen. Hij moet handelen voor het te laat is. Dan wordt er aangebeld. Er is iemand aan de voordeur. Een verlammende angst doet hem zachtjes kermen. Hij gooit de hamer onder het bed en sluipt naar de deur. Hij opent de deur opeen kier en ziet een oudere goed verzorgde dame staan. Een Jehovagetuige met een boodschap van de Heer. Hij weet dat hij haar moet aanhoren en doet de deur verder open. Voor hem bevindt zich een statige dame van imponerende statuur. Haar felblauwe ijskoude ogen markeren een onbewogen, als uit steen gehouwen gelaat. Zij draagt een camelkleurige jas en heeft een klein, bijna potsierlijk, hoedje op haar hoofd. “U heeft zojuist aan de poort van de hemel geklopt” , zegt zij, “Uw onbeheerste en uiterst kwaadaardige handeling stuurde mij hier heen om het Finale Oordeel aan u bekend te maken. U werd gewogen en u bent te licht bevonden”. De contouren van de statige vrouw beginnen langzaam te vervagen. Lichte elektrische ontladingen flitsen heen en weer over het steeds transparanter wordende oppervlak van de gestaag oplossende verschijning. Er voltrekt zich een metamorfose. Zij wordt jonger. Haar kleding verandert in een wit gewaad. Haar gezicht begint te stralen. En met een donderend geruis ontvouwen zich achter haar rug twee reusachtige witgevederde vleugels. “Hoor mij aan”, schalt haar stem door het trapportaal, “Hoor mij aan, gij nietswaardige verachtelijke sterveling, gij moordenaar van onschuldig leven, gij schender van alles wat in de ogen des Vaders heilig is. Uw laatste uur is geslagen. Kniel en bid om vergeving, want de wraak van de Almachtige zal vreselijk zijn. Gij komt hier niet zo maar mee weg!” Uit de vouwen van haar witte gewaad haalt de engel een gemeen uitziend vlijmscherp vleesmes. De graatmagere man deinst achteruit maar dat kan niet voorkomen dat de engel met een bliksemsnelle beweging van haar hand een diepe vore kerft in het schuldige vlees van zijn tonvormige thorax. Het bloed begint onmiddellijk te vloeien. Daar waar het de grond raakt brandt het rokende gaten in de vloerbedekking.” Gij gaat geworpen worden tot in de diepste krochten van de hel. Hoort!, reeds klinken de bazuinen van Mefisto en zijn vuige trawanten. U staat een eeuwig en abominabel lijden te wachten waar honden nog geen droog brood van lusten!”, brult de Engel des Doods met steeds hogere en harde stem. Het trapportaal begint zich met bloedrode mist te vullen. Achter de engel worden huiveringwekkende kreten, wanhopig gegil en door merg en been gaand gejammer hoorbaar. Een lange brandende weg strekt zich uit naar de horizon. De engel grijpt de graatmagere man beet en vliegt met hem het bloedrode inferno in. Op de horizon staan zinderend de Paleizen des Verderfs. De bewaarplaats van het Kwade. De engel vliegt een gapende opening in van een zwart mismaakt gebouw dat wel tot drie kilometer hoog naar de ziedende en schroeiende hemel reikt. De graatmagere man wordt in een ruimte geworpen die in twee gelijke helften wordt gedeeld door een licht trillend satanisch krachtenveld. Achter de vibraties van dat opalescente krachtenscherm ziet en hoort hij zijn vermoorde vrouw. Zij werpt hem met haar kenmerkende schelle scherpe stem de meest afschuwelijke beledigingen toe. De engel spreekt: “Hier zult u verblijven tot in alle eeuwigheid. Beziet uw kommervol lot en bedenkt dat gedane zaken geen keer nemen in de Hel. U bent verdoemd tot het einde der tijden” Buiten de afgesloten ruimte raast en tiert het donkere geweld van de Hel en binnen luistert de man naar zijn ontketende vrouw. Tot in alle eeuwigheid.

Muziek en nog eens muziek. Samen met Pim (ook een muzikant) maak ik muziek. Eigen nummers en covers. Onderstaand valt een van onze songs te beluisteren. De wereld is muziek. De wereld is mooi. De wereld zingt.