Categorie archief: Uncategorized

Een dode vogel in een dode stad.

Begin augustus 1962 was ik met mijn vader en moeder op vacantie in Italië. In de buurt van het Comomeer. Pognana, om precies te zijn. Op 6 augustus 1962 echter – ik was toen vijftien jaar – bevond ik me in Milaan en hoorde aldaar op het Centraal station, waar mijn vader een Nederlandse krant wilde kopen, dat Marilyn Monroe was overleden. Voor mijn vader was dat een hele slag. Hij adoreerde namelijk dit zwoele, blonde en volledig door Hollywood gedresseerde sekssymbool. Ik beklom die middag ook de Milanese Dom teneinde op het dak staande over die grote stad te kunnen uitkijken. Het was daar, in die felle gloeiende subtropenzon, onvoorstelbaar warm. Zo ongeveer 36 graden Celsius. Naast mij viel een Amerikaanse vrouw flauw vanwege die hitte. Wij waren op dat moment de enige twee personen op het gloeiend hete marmeren dak van de Dom.
Het kan verkeren. Zo bleek mij later dat die gevallen vrouw de spirituele reïncarnatie van Marilyn Monroe was. Weinig kon ik toen echter bevroeden dat op diezelfde dag de poorten van de hel werden geopend om nooit meer te sluiten. Mijn sacraal verbond met deze vrouw bestaat nog steeds. Zij is inmiddels 78 jaar, schatrijk, en woont in Orlando, Florida, USA. Ik zelf houd een low profile hier in de Lage Landen. Beiden wachten we onze kans af en kijken uit naar de dingen die binnenkort gaan gebeuren. Wij zullen dan de ons toebedeelde rol moeten gaan spelen. Aan ons werd overigens nooit gevraagd of wij dit wel prettig zouden vinden. Plicht is plicht. Maar er zullen steeds meer oorlogen zijn en steeds meer geruchten van oorlogen. Cimbalen en schalmeien klinken al in de verte. Het voorhang scheurt. De hemel verklaart ten lange leste dan toch de oorlog aan de infernale heersers. Wij beiden zijn aangewezen om het pleit te beslechten. U mag ons sterkte toewensen, ondanks het feit dat u deze teloorgang nooit aan den lijve zal ondervinden daar u op de litigieuze datum allang overleden zult zijn. Uw zielenrust ligt echter in onze hand. Schaamt u niet als u wilt huilen, maar gedane zaken nemen geen keer.
Het universum verdwijnt, maar het idee blijft bestaan.

NB. Ik probeer u bij voortduring met mijn apocalyptische, chiliastische en eschatologische verhalen angst in te boezemen. Ik tracht u te imponeren met zwarigheden die immens veel groter zijn dan een doorsnee mens kan verdragen en bevatten. Ik pretendeer met arrogantie en zelfingenomenheid zeggenschap te hebben en gezag te vertegenwoordigen namens de goddelijke krachten die werken vanuit het voor een doorsnee mens onkenbaar gebied. Krachten afkomstig uit een singulariteit die de wetmatigheden van ons ruimtetijdcontinuüm niet eens raken.

Deze stelligheden zijn, zoals u ongetwijfeld reeds heeft geconstateerd, slechts smeekbeden om aandacht van een arme beklagenswaardige en in de steek gelaten ziel. Natuurlijk ben ik, net als u, een simpel gestructureerde boerenlul met alle inherente banale en vulgaire strevingen, die gewend is om de werkelijkheid door zijn eigen vertrouwde en troostende roze bril te beschouwen in dier voege dat de werking van zijn brein de ontluisterende evidenties van een kale werkelijkheid steeds weer omtovert in illusies die bij zijn opgeblazen en onbescheiden super-ego passen. Zo kan dan ook mijn aanmatigend en arrogant gebral, afkomstig uit een tot nu toe onontgonnen gebied, verwaaien en vervormen in de immense ruimte van uw totale onverschilligheid en volstrekte onbegrip. En als je goed luistert, hoor je heel in de verte nog een heel klein beetje gepiep. Maar dat mag geen naam hebben, al kan het soms wel angstaanjagend zijn. Niets is wat het lijkt. Dat weet u toch? Of niet soms?

Onbewolkt

Hoe komt het toch dat ik vind dat ik steeds weer de vinger op een zere plek moet leggen? Waarom kan ik bijvoorbeeld niet gewoon ongecompliceerd genieten van die onschuldige en naïeve grappenmakerij op het Beursplein? Ik zie daar mensen die me na aan het hart liggen. Mensen met goede bedoelingen. Lieve mensen. Mensen voor wie ik door het vuur zou willen gaan. Maar ze zijn te onschuldig, te naïef!!! Goede bedoelingen moeten gestalte krijgen in de vorm van concrete doelstellingen. Je kunt niet tegen beurshyena’s en geldwolven “vechten” zonder je goed te bewapenen en zonder een relevante strategie.
Je kunt slechte mensen niet verslaan met alléén goede bedoelingen. En er zijn veel slechte mensen, die op grond van genetische aanleg, opvoeding en directe levensomstandigheden een wereld van waarheden hebben ontwikkeld waaruit zij liefde, erbarmen en wijsheid hebben verbannen. Zij kennen de WAARHEID en zij verstoten degenen die niet in het beeld van hun WAARHEID passen. Deze harde, onverbiddelijke en brute mensen moeten door argumenten, maar vooral door het voorleven van wijsheid, liefde en een duurzame en redelijke soberheid overtuigd raken dat zij een andere weg in moeten slaan. U bemerkt al wel hoe potsierlijk deze woorden klinken in een steeds harder en wreder wordende wereld. Hoe “soft” en helemaal niet van deze tijd!! Maar helaas is het mijns inziens de enige manier waarop slechte mensen van hun duistere voornemens afgehouden kunnen worden. Hierbij zij overigens aangetekend dat ik met “slechte mensen” mensen bedoel die hun naasten louter als een middel willen gebruiken om hun eigen materialistische doelen na te streven en te bewerkstelligen.
Ik heb hier geloof ik al duizend keer over geschreven en ik zal er nog honderdduizend keer over blijven schrijven zolang ik me betrokken voel bij het lot van deze geteisterde planeet. Ik kan en wil in deze geen cynische of sarcastische afstand bewaren.

Dus aan de orde is een strijd zonder geweld. En revolutie met behulp van de instrumenten der rede en liefde. Het is erop of eronder voor deze planeet. Het gaat om het razend moeilijke afkicken van een doorgekankerde consumptieverslaving en het neutraliseren van een perverse economische elite die deze verslaving mijns inziens willens en wetens in stand houdt.
Ik heb geen zin om er doekjes om te winden en ik schuw daarom het gebruik van grote woorden niet. Grote problemen hebben grote woorden nodig!!!!!! Men kan er natuurlijk hard om lachen. Men kan zijn schouders erover ophalen in zeker besef van morele en intellectuele superioriteit. Maar men zou ook hart voor de zaak kunnen krijgen en er mogelijk naar kunnen gaan handelen.

NB. De eigentijdse cynische schrijver meneer Grunberg en de oude wijze meneer Bas Heyne bekronen met hun woorden exact datgene wat ik bedoel: De Occupy-beweging is een min of meer decadente life-style terwijl het een duidelijke beweging moet worden met een doel en een strategie. Vrijblijvend freewheelen is leuk, ontspannend en gezellig, maar brengt ons niet in veilig vaarwater.

De muis moet het van zijn aantallen hebben. De mens van zijn wreedheid.

Misschien draaf ik wel door, maar het is me nog steeds niet duidelijk waarom het gat in de plint van de woonkamer plotseling zoveel groter is geworden. Het was toch groot genoeg voor een gewone muis. ? Wie heeft het groter gemaakt en waarom? Er liggen zwarte korreltjes voor het gat. Muizenkeuteltjes. Maar iets verderop, bijna in het gat, liggen wat grotere bruine balletjes. Ook keutels. Maar groter. Veel groter. Ze lijken op konijnenkeutels. Ze zijn bruin. En ze zijn vers.
Ook hangt er een penetrante urinelucht. Scherp en onaangenaam. Het gaat dus duidelijk om een ander dier. Groter dan een muis. Ik vermoed dat het om een groot knaagdier gaat. Waarschijnlijk een steenmarter.

Maar dan zie ik opeens een bizar diertje uit het gat tevoorschijn komen. Het lijkt me aan te kijken en begint klagelijk en dwingend te piepen. Ik deins geschrokken terug en kijk nog eens beter. Het heeft een zwarte vacht, staat rechtop en zwaait theatraal met zijn sterk behaarde armpjes. Zijn snuitje is vaag menselijk. Hij draagt een fel rood broekje met bretels. Van de eerste schrik bekomen neig ik voorover om beter naar het gepiep te kunnen luisteren en dan pas dringt het tot me door dat ik een ijl, dun en opgewonden stemmetje hoor. “Ga weg, als je leven je lief is” piept het wezen. “Er zijn grote veranderingen op til die voor jullie mensen desastreus gaan uitpakken”, schreeuwt hij nauwelijks verstaanbaar. “Ziektes waartegen jullie geen verweer zullen hebben”.
Ik krab achter mijn oren. Het wezentje gaat onverschrokken door met zijn piepende onheilstijdingen. Moet ik dit tafereel serieus nemen? Ben ik ongemerkt afgegleden naar een acute psychose? Wat is er in hemelsnaam aan de hand? Het piepen van het stemmetje houdt plotseling op. Het diertje is verdwenen. Er ligt een boekje op de grond. Een pocket. In het Engels geschreven. “The Thin White Line” geschreven door ene Craig Dilouie.
De radio in de keuken staat aan. Ik hoor dat er een nieuw virus is ontdekt dat in China al enige slachtoffers heeft gemaakt.

De luchtfiets.

Het ligt niet aan mij, denkt de man op de fiets. In zijn ene hand houdt hij een paraplu en met de andere hand houdt hij zijn stuur vast. Het ligt niet aan mij dat ik steeds sneller ga. De huizen suizen voorbij. Het tempo versnelt en versnelt. Nu rijdt hij zo hard dat er geen houden meer aan is. Hij flitst door de straten. Een schim. Even later raakt hij los van de grond en schiet recht vooruit de lucht in. Op zijn minst acht honderd kilometer per uur. De paraplu is al lang weg. Hij omklemt in doodsangst het stuur van zijn herenrijwiel. Nog steeds versnellend schiet hij door de wolken. De hemel wordt steeds donkerder blauw. Hij zou benauwd moeten worden door gebrek aan lucht maar hij kan nog gewoon ademhalen. Langzaam ziet hij de aarde beneden de vorm van een bol aannemen. Hij kan een duidelijke horizon onderscheiden. De hemel is zwart. Het gevoel van een aan de omgeving gerelateerde snelheid is verdwenen. Maar hij weet dat zijn werkelijke snelheid ten opzichte van het aardoppervlak nog steeds toeneemt. Hij snelt gezeten op zijn solide herenrijwiel naar de grenzen van het zonnestelsel. Pluto schiet voorbij. De snelheid van het licht wordt benaderd. Zijn massa neemt toe tot het schier oneindige. De tijd staat bijna stil. Hij klapt door de barrière van de lichtsnelheid en vindt zichzelf terug op een stille landweg ergens in de Karpaten. Het is al wat later op een zeer warme en zwoele zomermiddag. Op het boerenland naast de weg zijn landarbeiders bezig de oogst binnen te halen. Zij zingen daarbij socialistische landbouwliederen en hebben allemaal een rode zakdoek om de hals geknoopt. In een schaftkeet naast de weg zit een landbouwcommissaris gehuld in een lange zwarte lederen jas met een grijze gleufhoed op het hoofd. In zijn handen houdt hij het oogstplan en de lijst van graantoewijzingen. Grote combines grommen aan de einder en bezingen de triomf van de communistische heilstaat. De Tweede Wereldoorlog is er nooit geweest. Ieder krijgt wat hem toekomt. Niemand lijdt honger. De medische zorg is perfect. En de vrijheid is een verre herinnering uit een ander universum.

Kijkt zegt de luchtfietser, kijk, zo kan het ook. Vrede, werk, goede gezondheid en een veilig dak boven je hoofd.
Hij stalt zijn fiets. Hij grijpt een zeis en hij gaat meehelpen.

Een maakbare wereld.

De mens is een zoogdier. (O ja, interessant, vertel, vertel!!) En er zijn zeven miljard mensen . Zeven miljard mensen op een kleine kwetsbare planeet. Zeven miljard mensen die ruimte opeisen, zich moeten voeden en zich willen voortplanten. Ik vind zeven miljard heel erg veel. Maar alles is relatief. Voor evenveel geld kun je blijkbaar zeggen dat een wereldbevolking van zeven miljard mensen helemaal niet veel is en dat er nog zeker eens zo veel bij kunnen. Voor beide beweringen zullen ongetwijfeld steekhoudende argumenten zijn aan te dragen. En welke argumenten worden gekozen is geheel afhankelijk van genetische aanleg, opvoeding en invloed van de directe omgeving van de beoordelaar in kwestie. Ik ga dus maar gewoon uit van mijn eigen argumenten. Steekhoudend of niet.

– De aarde raakt steeds dichter bevolkt door relatief veel ruimte innemende mensen.
In Nederland leven we met gemiddeld 485 mensen op één vierkante kilometer. Nederland is een van de dichtstbevolkte lander ter wereld. Gevolg van zo veel mensen op een heel klein stukje grond is, dat we dagelijks te maken hebben met overschrijding van ons super individuele territorium door andere mensen. Dat super individuele territorium definieer ik als de ruimte die binnen de radius van een gemiddelde armlengte ligt. Steeds wanneer anderen die ruimte binnen dringen gaan onze vecht-vlucht-alarmbellen rinkelen. Dat veroorzaakt onbewust een enorme hoeveelheid stress. En stress is niet bevorderlijk voor het soepel verlopen van alledaagse menselijke contacten. In Nederland is sprake van de overtreffende trap van het cliché dat te veel ratten in een klein hok elkaar in de staart gaan bijten. Eén van de grote problemen, misschien wel het grootste probleem, waar Nederland in toenemende mate mee geconfronteerd wordt is zijn bizarre overbevolking. Wij weten natuurlijk niet beter, maar de gevolgen zijn enorm en kunnen in de toekomst zelfs desastreus uitpakken.

– Een ander gevaar is de kwetsbaarheid van de Nederlandse samenleving als het gaat om energievoorziening. Bijna alles in onze samenleving is afhankelijk van de toevoer van elektriciteit, van de aanwezigheid van olie, steenkool en gas. Deze natuurlijke hulpbronnen kunnen uitgeput raken. De energievoorziening in Nederland wordt, zoals in heel Europa, centraal geregeld. Uitval van die energievoorziening betekent vrijwel direct een gigantische ramp. Bovendien betekent het absurd hoge energieverbruik per Nederlander een bijna onmogelijke belasting van leefomgeving; een belasting die uiteindelijk onafwendbaar zal leiden tot een onleefbare situatie. Het klimaat verandert en onze westerse samenleving is gedoemd om ten onder te gaan. Dat kan op korte termijn al gebeuren, maar ook op de relatief lange termijn ( 100/200 jaar).

– De meest verontrustende bedreiging is de vervreemding van de mens ten opzichte van basale primaire productieprocessen zoals voedselproductie, energieproductie, productie van elementaire gebruiksvoorwerpen etc. Door verregaande arbeidsverdeling, specialisatie, automatisering en standaardisering is de mens wel heel erg ver af komen te staan van de productie van alle goederen die zijn primaire behoeften moeten bevredigen. Het gehele productiegebeuren is enorm grootschalig geworden en daardoor heel erg ver van de persoonlijke levenssfeer van de mens af komen te staan. De gemiddelde (westerse) mens heeft de vaardigheden verloren om zelfvoorzienend te zijn. En dat zou misschien helemaal niet zo erg hoeven zijn, ware het niet dat hij daarmede, onbewust, ook heel veel van zijn eigenwaarde en van zijn zingeving heeft verloren. De contemporaine samenleving brengt de mens wel steeds meer welvaart, maar zeker niet meer welzijn. De historisch gegroeide economische en sociale mechanismen die verantwoordelijk zijn voor de huidige vorm en de inhoud van onze westerse samenleving leiden onherroepelijk tot vervreemding en diffuse onvrede dewelke zich vooral in de publieke ruimte manifesteert.

– Een ander gevaar schuilt in de dwangmatige overtuiging dat onze totale productie en consumptie elk jaar weer moet groeien. Het is de belangrijkste mantra van de hogepriesters van het bedrijfsleven en wordt braaf nagepapegaaid door de verantwoordelijke politici. Deze pathologische dwanggedachte is mede verantwoordelijk voor heel veel ellende in de vorm van steeds toenemende stress, een veel te grote belasting van het milieu en het ontbreken van de wil om naar alternatieve samenlevingsvormen te zoeken voor de verre toekomst.

– De opvoeding en het onderwijs, de scholen en de universiteiten geraken steeds meer in de ban van de economie. Alle opvoedings en onderwijsdoelen moeten herleidbaar zijn tot economische factoren. Hierdoor zal onze samenleving steeds verder economiseren. Het hele leven wordt hierdoor één grote kosten-batenanalyse. De nadruk op het belang van economische factoren verdringt het belang van andere zingevende factoren. De gewetenloze calculerende burger is geboren en hij verplettert met zijn economische geweld heel veel zaken die van waarde zijn.

Tot zover de sterk limitatieve opsomming van factoren waarvan ik denk dat zij onze samenleving op het gebied van geluk, harmonie en duurzaamheid nadelig beïnvloeden. Ik heb begrepen dat veel sociaalpsychologische onderzoeken aantonen dat de meeste inwoners van Nederland best tevreden zijn met zichzelf en hun directe leefomstandigheden, maar dat zij heel veel klachten hebben over de wat verder van hen af staande medemens en over de gang van zaken in onze publieke ruimte. Ook de overheid krijgt van hen onder uit de zak.
Kortom: Ik ben okay. Jij bent niet okay. Ik ben goed en jij deugt niet. Ik denk dat de uitkomst van zulke onderzoeken typerend zijn voor een decadente en a-vitale welvaartsmaatschappij. Zolang het goed met mij is alles prima en dat het niet goed gaat met anderen interesseert me eigenlijk geen rooie rotmoer en heeft nagenoeg geen invloed op hoe ik mijn persoonlijke leven ervaar. Ik ga me pas minder gelukkig voelen als ik ellende zelf aan den lijve ondervind. Eén ding weet ik bijna zeker, namelijk dat iedere ingezetene van Nederland in de nabije toekomst de uiterst nadelige gevolgen van het huidige onverantwoordelijke en kortzichtige korte-termijndenken en handelen zal gaan ondervinden.

Wat kunnen we verbeteren? Hieronder volgen de punten die in dat opzicht van belang zijn:

– Het aantal inwoners van Nederland moet op termijn drastisch minder worden.
Daartoe is een bepaald demografisch beleid noodzakelijk.
1. Het krijgen van kinderen dient ontmoedigd te worden.
2. Emigratie dient bevorderd te worden.
3. Immigratie dient beperkt te worden.
Dit kan in deze bereikt worden door het gewenste gedrag te belonen en het ongewenste gedrag te sanctioneren op geleide van de juiste politieke maatregelen.

– Energieopwekking dient duurzaam en super kleinschalig te geschieden. In principe dient elk huishouden zijn eigen energie op te wekken met behulp van duurzame energiebronnen zoals de wind en de zon.

– De economische structuur moet zeer kleinschalig zijn. Gestreefd dient te worden naar zeer kleine zelfvoorzienende economische gemeenschappen van max. 200 personen die bestuurd worden op basis van de regels der directe democratie. Mensen moeten veel meer dan nu het geval is rechtstreeks betrokken worden bij de productie van hun eigen primaire levensbehoeften. Zij moeten als regel in hun eigen voedselvoorziening kunnen en willen voorzien en zij moeten willen zorg dragen voor de vervaardiging van de meest elementaire gebruiksvoorwerpen. Alles wat niet op deze wijze geproduceerd kan worden moet meer centraal worden vervaardigd en van daaruit worden gedistribueerd. De huidige steden dienen langzamerhand te verdwijnen. Het kan niet anders dan dat bij deze transitie optimaal gebruik gemaakt gaat worden van de verworvenheden van wetenschap en techniek. Communicatie en vervoer dient verder geoptimaliseerd te worden. Zoveel mogelijk ondergronds openbaar vervoer en het uitbreiden en vervolmaken van de mogelijkheden die het internet en alle sociale media nu al bieden.

– De economie moet niet langer als doel van de samenleving gezien worden. Doel van de samenleving dient de creatieve ontplooiing van de mens te zijn. Economische factoren zijn in deze dus slechts voorwaardenscheppend. De belangrijkste doelen van de samenleving liggen derhalve op het terrein van de kunst in zijn algemeenheid, op sport en spel en op het verwerven van steeds meer kennis inzake de menselijke hoedanigheid.

– Ontkoppeling van opvoeding/onderwijs en de economie. Ook hier andere prioriteiten. Prioriteiten die liggen op het terrein van kunst, wetenschap en geestelijke verdieping.

– Voorwaarde is dat een dergelijke transitie zonder regels of dwang van bovenaf tot stand komt en louter en alleen vorm gaat krijgen op grond van verinnerlijkt voortschrijdend inzicht.

Hoe noemen we nou zo’n verhaal als hierboven geschreven? Inderdaad, een dikke vette utopie. Een zweverig luchtkasteel van een geitenwollensokkengek. De meer rechtse mens spreekt in voorkomende gevallen over luchtfietserij, zweven en niet realistische doelen.
Ik ben cynisch genoeg om dat, zij het tandenknarsend, te onderschrijven. Ook ikzelf heb helaas veel te weinig vertrouwen in de goede bedoelingen van mijn medemensen om te geloven dat bovengenoemde wereld ooit werkelijkheid zal worden.
Wel vind ik het, zoals u inmiddels heeft bemerkt, bijzonder vermakelijk om na te denken hoe de wereld van mijn dromen eruit zou kunnen zien. Maar ook mijn dromen zijn bedrog.

Tot voor kort wist ik niet eens wie meneer Steve Jobs eigenlijk was. Nu is hij overleden. Door dit feit is het voor mij onmogelijk hem nog langer over het hoofd te zien. Hij wordt vergeleken met God, met Jezus Christus, met Einstein en met Adam en Eva. Ik vind het allemaal erg ver gezocht. Ik vind het een beetje raar, nee, een beetje ergerlijk zelfs!! Dit hele opgeklopte en geëxalteerde gedoe zegt natuurlijk meteen iets over de tijd waarin we leven. Als in een Tv-programma als DWDD de hele uitzending wordt besteedt aan het overlijden van meneer Steve Jobs, dan is er volgens mij iets helemaal verkeerd gegaan bij een heleboel mensen. Mijn schoonmoeder, van goed gereformeerde huize en met wie ik het bijna altijd oneens was, sprak op haar zuinige manier vaak over “mensverheerlijking”. Zij trok daarbij een zuinig mondje en haar gehele houding gaf dan overduidelijk blijk van strenge afkeuring. Mensverheerlijking!! Iemand op een voetstuk zetten, of nog erger, jezelf op een voetstuk zetten zoals meneer Ivo Niehe dat pleegt te doen, was in de ogen van mijn schoonmoeder een doodzonde. Dit alles dus geheel in overeenstemming met het calvinistische gedachtegoed. Bij wijze van uitzondering kan ik in deze kwestie een heel eind met haar mee gaan. De manier waarop met het overlijden van meneer Steve Jobs wordt omgesprongen grenst aan het potsierlijke. Ik bezie het hele circus met plaatsvervangende schaamte.

Naar ik heb begrepen was meneer Steve Jobs geen leuke meneer. Het was een CEO met streken. Het zijn sterke schouders die de weelde van de macht kunnen dragen. De schouders van meneer Steve Jobs waren kennelijk niet zo sterk. Hij zal best zijn sporen verdiend hebben in de magische toverwereld van de sociale media, maar kom aan mensen, laten we alsjeblieft met onze beide benen op de grond blijven staan. Een vergelijking van meneer Steve Jobs met Einstein betekent een grove onderschatting van de laatste en een enorme overschatting van de eerste. En dan wil ik het nog niet eens over de vergelijking met God hebben.

Als je de baas bent van een elektronica-concern dan is het je plicht om o.m. innovatief te zijn, de winst te maximaliseren en een goede marketingstrategie te bedenken voor je producten. Niets meer en niets minder. En dat is nou precies wat meneer Jobs, overigens kennelijk met wisselend succes, heeft gedaan. Daar is mijns inziens helemaal niets bijzonders aan. Zeker niet voor een CEO.

En zo kom ik uit bij de vraag: waarom wij toch zo graag kritiekloos achter allerlei iconen aan willen lopen? Wat maakt dat we altijd weer mensen nodig hebben die we willen bewonderen en bewieroken. Wat maakt dat we daarbij de juiste verhoudingen volledig uit het oog verliezen? Dat we niets kwaads willen horen van onze held? Dat we hem alleen maar willen bejubelen en ophemelen. Ik weet het niet zeker, maar ik denk dat het zeker iets te maken heeft met onze kuddegeest, met de groepsdwang die we onbewust ervaren, met de wens om erbij te horen en voor vol aangezien te worden. En dan geef ik nog de meest positieve verklaring!
Tegenwoordig spreekt men veel over individualisering. Ik noem het vaak pseudo-individualisering. Dit fenomeen valt namelijk qua impact volledig in het niet bij de invloed van alle egaliserende en conformerende tendensen die onze samenleving steeds meer in zijn greep krijgt. Een samenleving die in toenemende mate bevolkt dreigt te worden door louter consumptieverslaafde trendvolgers die chronisch worden gehersenspoeld door geldbeluste marketeers. Marketing-deskundigen die in opdracht van de op winst beluste top van het bedrijfsleven hun perverse trucjes op de massa uitproberen.
Zo lang wij niet in staat zijn om ons, op basis van intrinsieke motivatie, te weer te stellen tegen de geestdodende werking van groepsdwang kunnen mensen, die het veel minder goed met ons voor hebben dan meneer Steve Jobs, gewoon hun gang gaan en op heel veel trendgevoelige en kritiekloze volgelingen rekenen.

Op de grote stille heide.

Een nieuwe thuishaven. Een plek waar ik in alle rust, zonder veel gedonder of impertinente reacties vanuit de onderbuik, kan werken aan het verzamelen van mijn warrige gedachten en mijn krakkemikkige beschouwingen. Dat is OBA het afgelopen voor mij gaan betekenen. OBA is een beschaafde bloggersgemeenschap waar men binnen de grenzen van de betamelijkheid, kan schrijven wat men wil. Ik maak daar met ontzettend veel plezier gebruik van.

Voorts mijn complimenten voor de technische kant van het hele gebeuren. Die lijkt mij prima uitgevoerd en zeer klantvriendelijk. Zelfs een digibeet als ik weet er uitstekend mijn mijn weg te vinden.

Tot zover de positieve kanten. Ik heb wel een paar algemene opmerkingen. Dingen die mij opvallen.
1. De meeste blogs hebben een hoog entertainmentgehalte.
2. Soms maakt men zich er wel heel erg makkelijk van af.
3. Er zijn naar mijn mening te weinig echt bespiegelende bijdragen. Te weinig filosofie dus. Maar ja, die kritiek heeft uiteraard te maken met mijn eigen voorkeur dienaangaande
4. Ik mis de echte hele goede natuurfoto’s. Natuurlijk zijn er uitzonderingen!!
5. Er wordt niet echt veel aan muziek gedaan.
6. Een positieve zaak is dat men zich in het algemeen niet meer zo dwangmatig richt op het verzamelen van reacties, zoals dit soms wel op het VKblog gebeurde.

Kortom, ik ben zeer tevreden met het gebodene en ik hoop dat ik nog jaren gebruik van mag maken van de faciliteiten die OBA mij biedt.