Categorie archief: Uncategorized

Plaats delict

Zo kom ik wel eens op “Geenstijl” door op de geur van rotting en bederf af te gaan. Een beetje ziekelijk, ik geef het toe. En op de plaats delict aangekomen verwonder ik me steeds weer. Ik verbaas me in hoge mate. Ik maak me vreselijk boos en ik erger me. Ik erger me aan de banaliteit, de vulgariteit, de stuitende egalitaire burgerlijkheid en de totale smakeloosheid van het semi-fascistoïde vulgus. Men ontbeert echtheid, authenticiteit. Men geeft met zijn zieke reacties aan te willen behoren tot een grote groep van volstrekt onbeschaafd rapaille. En dan maakt het blijkbaar helemaal niet uit of men hoog of laag opgeleid is. Men gaat, conform opvoeding en sociale omgeving, tekeer op een voor mij volstrekt oninvoelbare, uiterst primitieve, schofferende en anti-intellectuele wijze en maakt daarbij gebruik van een soort waanzinnige ons-kent-ons smurfentaal. Men schat zichzelf in als luis in de pels van de samenleving. Men ziet zichzelf als de voorhoede van een nieuwe trend. Maar volgens mij slaat men de plank ver mis. Ik heb begrepen dat velen die aldaar acteren zich de beschermers van het vrije woord achten. Wat ik lees gaat mijn voorstellingsvermogen te boven. Zij oordelen heel gunstig over hun eigen hardheid, onbeschoftheid en immoraliteit. Zij vinden de linkse kerk een ingeslapen, hypocriet zooitje. Zij steken de loftrompet over hun eigen humor, decadentie en hufterigheid. Kortom, zij vinden dat hun eigen stront lekker ruikt. “Geenstijl” is een volslagen nihilistisch platform. Een stuurloos en volslagen immoreel wrak drijvend op een gigantische oceaan van megalomanie, zelfverheerlijking en totale respectloosheid. “Geenstijl” past naadloos in de saaie negatieve burgerlijke moppercultuur van grijze en chronisch ontevreden moerasmannetjes. Overal tegenaan schoppen. Het redeloos en agressief gekwetter van droeve tot op het bot verwende twintigers en dertigers die anderen verwijten waar ze natuurlijk zelf helemaal geen schuld aan hebben. “Geenstijl”, proeve van een modieuze en superburgerlijke schijt-aan-alles-cultuur met deelnemers die uitblinken door gebrek aan redelijk verstand, kennis van de Nederlandse taal en normale fatsoenlijke wellevendheid. “Geenstijl”, roeptoeter van fascistoïde rechtse dwazen die van gekkigheid niet weten hoe provocerend en shockerend ze moeten zijn om maar zoveel mogelijk mensen te overtuigen van hun bourgeois-achtige miezemuizerige kleingeestigheid. Kortom: Vervelende, conformistische en anti-creatieve modevolgers. Bah!!!!!! Links of rechts, het zal mij allemaal een worst wezen, maar toon alsjeblieft een beetje humor, beschaving en fatsoen.

En wat me nog het meeste steekt is de laffe en anonieme wijze waarop de gemiddelde “Geenstijl”- blogger te keer gaat en altijd op de persoon speelt. Een misselijkmakend forum voor mensen “zonder stijl” en met een ziekelijke drang om anderen anoniem te beschimpen en te beschadigen.
Als dit het vrije woord moet zijn, is het wel heel erg droevig gesteld met dat vrije woord.
Het ergerlijke is dat veel intelligente en weldenkende mensen in de media en de politiek “aap wat heb je mooie jongen” speelt met dat sneue en burgerlijke janhagel. Alles voor de kijkcijfers en de stemmen.
Mij lijkt het wel dat er steeds minder mensen zijn met de wil om de samenleving van de positieve kant te bekijken. Mensen met positieve ideeën en praktische liefdevolle oplossingen.

En weet u wat ik nog het vervelendst van alles vind? Dat ik me voor de zoveelste keer laat meeslepen door mijn afkeer van al die onechte en negatieve zeurkousen. Dat ik mijn energie niet aanwend om een mooi gedicht te maken of een leuk verhaal te schrijven. Nee, ik moet zo nodig weer gaan zeuren over totaal niet interessante mensen.
Het lijkt me verstandig om bovenstaande voortaan nog eens goed te overwegen voordat ik weer begin met het spuien van mijn ongenoegen, want het staat als een paal boven water dat alle moeite die ik besteed aan dit soort rare en negatieve mensen totaal verspilde energie is.

Er staan dingen te gebeuren. Belangrijke dingen die het ruggenmerg van het land gaan raken. Soms gaat het zo. Eens in de paar miljoen jaar. Dan ontploft er een super vulkaan.

Aan dit voorgevoel zijn dingen vooraf gegaan. Griezelige dingen. Dingen die te maken hebben met mijn recentelijk overwonnen slaapstoornis. Ik leed aan een ernstige vorm van slaap-apneu. Dat wil zeggen: snurken, reutelen en zo nu en dan je adem inhouden tot je bijna stikt, waarna je in paniek wakker wordt en jezelf afvraagt wat er is gebeurd met in je achterhoofd het vermoeden dat je door het oog van de naald bent gegaan. God works in mysterious ways.

In deze wondere wereld van slaap-apneu werd ik herhaalde malen bezocht door dromen van schier apocalyptische aard. Het waren echter niet zo zeer dromen, dan wel flarden van dromen. Er vloeide oranje-rode lava. De grond bewoog heftig. En uit de hemel vielen sneeuwvlokken zo groot als washandjes. Verontrustend en omineus door de sterke zeggingskracht van de verscheurde beelden.

Nu droom ik rustiger en volgen de gebeurtenissen een te begrijpen causale verhaallijn. Het is de ondergrond van een prachtig natuurpark in het westen van de Verenigde Staten. Het is de opbouw van druk en spanning in die onderliggende aardlagen. Die kolossale magmakamer en een grote klok die de laatste seconden met dreunende slagen aftelt.

Ik zie de bodem, tot kilometers hoog, naar boven komen. Ik zie een woest ziedend gat met een diameter van bijna 90 kilometer. Een gruwende mond van waaruit het binnenste naar buiten wordt geslingerd. Totale duisternis. Een verval zonder weerga. En een felle destructieve kou die de wereld duizenden jaren gevangen gaat houden.

Ik zie mensen vechten om te overleven. Ik zie na vele tienduizenden jaren wat er is overgebleven. Het stemt hoopvol. Het brengt weer kleur en er kan meer (maar dan heel anders) dan wat wij nu vermogen.
En zie,  alles wordt weer goed. De zon schijnt als vanouds en we kunnen helemaal opnieuw beginnen.

Stelt u zichzelf de aarde voor als een gloeiend hete bal van al dan niet gesmolten gesteente met een kern van vloeibaar nikkelijzer. Als een dunne schil drijft de aardkorst, die gemiddeld 25 kilometer dik is, op dat gloeiend hete gesteente van de buitenste aardmantel. De aardkorst zelf is verdeeld in tektonische platen die interactief zijn. Deze platen duwen tegen elkaar, drijven uit elkaar of schuiven onder elkaar. Er bouwt zich spanning op en soms ontlaadt die spanning zich in de vorm van aardbevingen of vulkaanuitbarstingen met alle gevolgen van dien.
Nee, mensen, het leven is geen pretje. Dan weer worden kuststreken in verre exotische streken onverwacht getroffen door het verwoestende geweld van reusachtige vloedgolven, dan weer danst de aardbodem als een op hol geslagen cakewalk zijn destructieve horlepiep des doods.

Op een rustige landweg, niet ver van de hoofdstad, lijkt de zomer zich voorgoed genesteld te hebben in de statige eiken en het dichte struweel die de kronkelende stoffige weg scheiden van de aangrenzende korenakkers. Insecten zoemen, vogels kwinkeleren en de landloper veegt zich het zweet van het gelaat. Hij heeft nog vele kilometers te gaan. Hij reikt naar de waterzak aan zijn gordel en sprietst een straal water in zijn dorstige mond. Hij is op reis. Hij is op pelgrimsreis. Ook een landloper kan op pelgrimsreis gaan. Maar deze landloper is een bijzondere landloper. Hij is een landloper van goede komaf. Hij is de aan lager wal geraakte telg uit een oud gedegenereerd grafelijk geslacht. Vroeger kende deze familie zo haar hoogtijdagen. Was zij op verschillende manieren gelieerd aan het oppermachtige koningshuis. Maar twee generaties geleden moest een uit deze familie benoemde kanselier zo nodig voor het eigen gewin gaan. Hij werd ontmaskerd en met hem viel de gehele grafelijke familie in ongenade. Haar bezittingen werden verbeurd verklaard en zij werd verbannen van het hof. De familie verviel binnen de kortst mogelijke keren tot beklagenswaardige armoede wegens een totaal gebrek aan fysieke economische vaardigheden veroorzaakt door eeuwenlange ontwenning. Zij moesten uit bedelen gaan en velen werden rondtrekkende landlopers en vagebonden.

In de verte tekent zich een naderende reiziger af. Hij gaat te paard. De landloper voelt voorzichtig aan het vlijmscherpe tweesnijdende mes dat hij tussen zijn riem heeft gestoken, want hij die de verlaten wegen van het koninkrijk wil bereizen zal te allen tijde bedacht dienen te zijn op geweld van struikrovers en beurzensnijders. De ruiter nadert snel. Zijn ros briest zenuwachtig bij het zien van de armzalige landloper. Het is een heraut des konings. Zijn tabberd wordt rijkelijk versierd door uiterst kostbaar gouden stikwerk. Het wapen van de koning prijkt prominent op zijn borst. En in zijn zadeltas steekt de uitbundig glimmende hoorn die de heraut zal steken als hij zijn boodschap gaat verkondigen. In een rijk bewerkte lederen schede draagt de heraut een vervaarlijk uitziend zwaard van buitenissige proporties. Het is vervaardigd van het sterkste Saraceense staal dat men zich kan denken en bevindt zich binnen handbereik van de uiterst gepresseerde heraut boodschapper. De heraut toomt zijn paard in en stopt ter hoogte van de landloper. Heeft u het al gehoord?, vraagt hij aan de landloper. Heeft u het al gehoord dat onze goede koning naarstig op zoek is naar een wijze raadgever. Nee, antwoordt de landloper, zulke berichten hebben mij nog niet bereikt! Welaan dan, hoor mij aan, ik ben de boodschapper van onze goede koning. Ik ben zijn oren en zijn ogen. Ik ben zijn voeten en zijn handen. Mij is doorgegeven dat ik u moet begeleiden naar het paleis teneinde u terug te voeren naar onze gebenedijde koning. U is het alfa en het omega. U is de wijze die de koning zoekt.
De landloper gaat achter de heraut op het paard zitten en in gestrekte draf rijden zij naar het paleis. Rondom zijn de tekenen van verval duidelijk zichtbaar. Het koninkrijk bevindt zich in een deplorabele toestand. Voor de troon van koning werpt de eenvoudige landloper zich op de grond. Zie hier, weent hij, uw lang vergeten raadgever keert weer. Na de eerste emotionele seconden weet de landloper zich te beheersen en verkondigt hij met luide stem dat het koninkrijk weer zal worden opgebouwd. Dat het koninkrijk weer zal glanzen en zal schitteren.
En zo geschiede. De pracht en praal van het koninkrijk zijn nu spreekwoordelijk geworden. Gelukzaligheid en een lang en fijn leven zijn nu voor elke inwoner van het koninkrijk vanzelfsprekende zaken.
Maar de donkere wolken aan de horizon worden door niemand opgemerkt.
En de landloper. De landloper gehuld in zijn mantel van brokaat en zilverstiksel ziet dit alles verwachtingsvol aan. Hij weet van het slechte en voorvoelt de komst van zijn opperheer.

Honderden jaren later zijn hele gebieden nog dermate radio-actief dat men er niet kan verblijven. Er zelfs niet door heen kan reizen. Straling veroorzaakt mutaties bij de inheemse flora en fauna resulteert in monsterlijke afwijkingen die heel in de verte nog doen denken aan de oorspronkelijke planten en dieren.

In “veilige” gebieden wonen mensen. Horden wrede, agressieve moordenaars die hun geschiedenis zijn kwijt geraakt. De hemel kleurt rood. Een wolf huilt. Een aangevreten lijk van een kind ligt in een holte van het landschap weg te rotten.

Maar verder was alles dik in orde naar de omstandigheden gerekend.

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!