Het leven is zwijgen terwijl je praat en slapen terwijl je waakt.
Het is een glanzende stalen schil gemaakt uit witte wenswolken.
Het dreigt te bedriegen als je lief hebt.
De beste vondst is het stoppen met zoeken.
Het meegaan in de rivier, de rivier zijn en toch het water zien.
Weten dat je bestaat net als een schepje suiker opgelost in een oceaan van tranen.
Het is voorbij voordat het zelfs maar is begonnen.
In de laatste stad kussen de werkelijkheid en de dromen elkaar en maken er een eind aan.
De werkelijkheid is weer als een spiegel zonder begin en eind.
En verder niets.
Het eeuwige evenwicht dat alleen kan worden verstoord door lijden.
Het lijden dat zich voorgoed heeft verzoend met zijn veroorzakers.
Er zijn geen vragen. Er zijn geen antwoorden. Er is alleen nu.
wereld en verwondering 
Subtiel en dromerig,
helemaal in wu wei.
prachtig! Zelf geproduceerd? Kus, Esther
Jawel. De Boeddha-natuur wil dat alles rustig wordt. Er zijn geen vragen en er zijn geen antwoorden. De karavaan trekt verder. In de verte blaffen de honden.
We leven in het moment – er is geen verleden, alleen flarden van herinneringen – er is geen toekomst want de volgende seconde is aan niemand beloofd, er is alleen het nu.
Het allerlaatste bewuste Nu moment dat een mens heeft bepaalt dus wat het leven is.
Die laatste momenten van naasten uit mijn omgeving waren telkens vervuld van verdriet, de bewust vrolijke stervende heb ik nog niet gezien.
Conclusie. : Het leven is leed ….?….
Maakt het iets uit of je je bewuste zelf op dat moment middels illegale narcotica, uppers of tranquillizers, de inzet van sterke drank buiten spel zet om een aangenaam einde te bewerkstelligen ?