Langzaam maar zeker ontwikkelt zich een steeds gevaarlijker geopolitieke situatie. In Amerika is de macht in handen van een krankzinnige, mogelijk sterk dementerende, president. Een president die het opperbevel voert over het leger. En die krankzinnige president wordt omringd door bange en zelfzuchtige lakeien die niets anders doen dan hem naar de mond praten. Ik heb het gevoel dat we naar een climax toewerken die niemand wil, maar die zich toch, onafwendbaar, gaat ontplooien.
Het enige wat ik kan doen is mijn karige noodvoorraad controleren. Ik hoop dat het allemaal zo’n vaart niet loopt, maar ik heb er op mijn 86ste levensjaar geen goed gevoel over. Een gevoel van melancholie doorstroomt me en laat mij verslagen achter.
wereld en verwondering 